The Babylonian Exile

जरी त्यांनी त्याला दुःख दिले, तरी ते करुणा करतात, त्यांची महान प्रेमदया अथांग आहे.

ते स्वखुशीने माणसांना पीडा देत नाहीत व त्यांना दुखवित नाहीत.

जगातील सर्व बंदिवानांना पायाखाली तुडवून चिरडणे,

परमोच्चांनी दिलेले हक्क त्यांच्यापासून हिरावून घेणे,

कोणा मनुष्याची न्याय-वंचना करणे— या गोष्टी प्रभू बघणार नाहीत काय?

प्रभूने परवानगी दिल्याशिवाय बोलून तसे घडविण्याचे सामर्थ्य कोणामध्ये आहे?

अनिष्ट व इष्ट ही दोन्हीही परमोच्चाच्या मुखातून येत नाहीत काय?

आमच्या पापांबद्दल आम्हाला शिक्षा होते, तेव्हा आम्ही जिवंत मानवांनी तक्रार का करावी?

आपण स्वतःच्या आचरणांचे निरीक्षण करू व त्यांची परीक्षा घेऊ, आणि परत याहवेहकडे वळू.

आपण स्वर्गातील परमेश्वराकडे आपले अंतःकरण आणि आपले हात उंच करू व म्हणू:

आम्ही पाप केले आणि बंड केले आणि तुम्ही त्याची क्षमा केली नाही.

“तुम्ही आपल्या संतापाने स्वतःला वेष्टिले आणि आमचा पाठलाग केला; तुम्ही निर्दयपणे संहार केला.

तुम्ही स्वतःस मेघाने आच्छादून घेतले आहे जेणेकरून कोणतीही प्रार्थना तुमच्यापर्यंत पोचू नये.

तुम्ही आम्हाला राष्ट्रांमध्ये केरकचरा गाळ व उकिरडा केले आहे.

“सर्व शत्रूंनी आपले मुख आमच्याविरुद्ध खूप रुंद उघडले आहे.

आम्ही दहशत व जोखिम, विनाश आणि विध्वंस यातून गेलो आहोत.”

माझ्या लोकांच्या विनाशामुळे माझ्या डोळ्यांतून अश्रूंचे प्रवाह निघत आहेत.

माझे डोळे अखंडपणे, न थांबता, अश्रुपात करीत राहतील,

याहवेह स्वर्गातून खाली दृष्टी करून पाहीपर्यंत ते वाहत राहतील.

माझ्या नगरातील स्त्रियांना बघून माझे अंतःकरण पीडित होत आहे.

जे विनाकारण माझे शत्रू बनले होते, त्यांनी एखाद्या पक्ष्याप्रमाणे माझी शिकार केली आहे.

त्यांनी एका खड्ड्यात माझा जीव घेण्याचा प्रयत्न केला आणि माझ्यावर दगडमार केला;

पाणी माझ्या डोक्याच्या वरपर्यंत आले, आणि मला वाटले की आता माझा नाश होणार.

याहवेह, त्या खोल डोहातून मी तुमच्या नावाचा धावा केला,

तुम्ही माझी विनंती ऐकली: “माझ्या विनवणीकडे तुम्ही दुर्लक्ष करू नका.”