The Babylonian Exile

Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego.

Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich.

Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi;

Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed obliczem Najwyższego;

Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha.

Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał?

Izali z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre?

Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje.

Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana;

Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga.

Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; przetoż ty nie odpuszczasz.

Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz.

Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa.

Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów.

Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi.

Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie.

Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego.

Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że niemasz żadnej ulgi,

Ażby wejrzał i obaczył Pan z nieba.

Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego.

Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny.

Wrzucili do dołu żywot mój, a przywalili mię kamieniem.

Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie!

Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego.

Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem.