The Babylonian Exile

Αλλ' εάν και θλίψη, θέλει όμως και οικτειρήσει κατά το πλήθος του ελέους αυτού.

Διότι δεν θλίβει εκ καρδίας αυτού ουδέ καταθλίβει τους υιούς των ανθρώπων.

Το να καταπατή τις υπό τους πόδας αυτού πάντας τους δεσμίους της γης.

Το να διαστρέφη κρίσιν ανθρώπου κατέναντι του προσώπου του Υψίστου·

Το να αδική άνθρωπον εν τη δίκη αυτού· ο Κύριος δεν βλέπει ταύτα.

Τις λέγει τι και γίνεται, χωρίς να προστάξη αυτό ο Κύριος;

Εκ του στόματος του Υψίστου δεν εξέρχονται τα κακά και τα αγαθά;

Διά τι ήθελε γογγύσει άνθρωπος ζων, άνθρωπος, διά την ποινήν της αμαρτίας αυτού;

Ας ερευνήσωμεν τας οδούς ημών και ας εξετάσωμεν και ας επιστρέψωμεν εις τον Κύριον.

Ας υψώσωμεν τας καρδίας ημών και τας χείρας προς τον Θεόν τον εν τοις ουρανοίς, λέγοντες,

Ημαρτήσαμεν και απεστατήσαμεν· συ δεν μας συνεχώρησας.

Περιεκάλυψας με θυμόν και κατεδίωξας ημάς· εφόνευσας, δεν εφείσθης.

Εκάλυψας σεαυτόν με νέφος, διά να μη διαβαίνη η προσευχή ημών.

Μας έκαμες σκύβαλον και βδέλυγμα εν μέσω των λαών.

Πάντες οι εχθροί ημών ήνοιξαν το στόμα αυτών εφ' ημάς.

Φόβος και λάκκος ήλθον εφ' ημάς, ερήμωσις και συντριμμός.

Ρύακας υδάτων καταβιβάζει ο οφθαλμός μου διά τον συντριμμόν της θυγατρός του λαού μου.

Ο οφθαλμός μου σταλάζει και δεν σιωπά, διότι δεν έχει άνεσιν,

Εωσού ο Κύριος διακύψη και ίδη εξ ουρανού.

Ο οφθαλμός μου καταθλίβει την ψυχήν μου, εκ πασών των θυγατέρων της πόλεώς μου.

Οι εχθρευόμενοί με αναιτίως με εκυνήγησαν ακαταπαύστως ως στρουθίον.

Έκοψαν την ζωήν μου εν τω λάκκω και έρριψαν λίθον επ' εμέ.

Τα ύδατα επλημμύρησαν υπεράνω της κεφαλής μου· είπα, Απερρίφθην.

Επεκαλέσθην το όνομά σου, Κύριε, εκ λάκκου κατωτάτου.

Ήκουσαν την φωνήν μου· μη κλείσης το ωτίον σου εις τον στεναγμόν μου, εις την κραυγήν μου.