The Babylonian Exile

Ko da ya kawo ɓacin rai, zai nuna tausayi sosai, ƙaunarsa tana da yawa.

Gama ba haka kawai yake kawo wahala ko ɓacin rai ga ’yan adam ba.

Bai yarda a tattake ’yan kurkuku a ƙasa ba,

ko kuma a danne wa mutum hakkinsa a gaban Maɗaukaki,

ko kuma a danne wa mutum shari’ar gaskiya ashe Ubangiji ba zai ga irin waɗannan abubuwa ba?

Wane ne ya isa yă yi magana kuma ta cika in ba Ubangiji ne ya umarta ba?

Ba daga bakin Maɗaukaki ne bala’i da abubuwa masu kyau suke fitowa ba?

Don mene ne wani mai rai zai yi gunaguni sa’ad da aka ba shi horo domin zunubansa?

Bari mu auna tafiyarmu mu gwada ta, sai mu kuma koma ga Ubangiji.

Bari mu ɗaga zuciyarmu da hannuwanmu ga Allah na cikin sama, mu ce,

“Mun yi zunubi mun yi tawaye ba ka kuwa gafarta ba.

“Ka rufe kanka da fushi, ka fafare mu; ka karkashe mu ba tausayi.

Ka rufe kanka da gajimare don kada addu’armu ta kai wurinka.

Ka mai da mu tarkace da juji a cikin mutane.

“Dukan maƙiyanmu suna ta yin mana magana marar daɗi.

Muna cika da tsoro, da lalatarwa da hallakarwa.”

Hawaye na kwararowa daga idanuna domin an hallaka mutanena.

Idanuna za su ci gaba da kwararowa da hawaye, ba hutawa.

Har sai in Ubangiji ya duba daga sama ya gani.

Abin da nake gani yana kawo mini baƙin ciki domin dukan matan birnina.

Maƙiyana suna farauta ta ba dalili kamar tsuntsu.

Sun yi ƙoƙari su kashe ni a cikin rami suka kuma jajjefe ni da duwatsu;

ruwaye suka rufe kaina, sai na yi tunani cewa na kusa mutuwa.

Na yi kira ga sunanka, ya Ubangiji, daga rami mai zurfi.

Ka ji roƙona, “Kada ka toshe kunnuwanka ka ƙi jin roƙona na neman taimako.”