The Babylonian Exile

Ya kewaye ni yadda ba zan iya gudu ba; Ya daure ni da sarƙa mai nauyi.

Ko lokacin da nake kira don neman taimako, ba ya jin addu’ata.

Ya tare hanyata da tubula na duwatsu; ya sa hanyata ta karkace.

Kamar beyar da take a laɓe tana jira, kamar zaki a ɓoye,

ya janye ni daga kan hanya ya ɓatar da ni ya bar ni ba taimako.

Ya ja kwarinsa ya sa in zama abin baratarsa.

Ya harbi zuciyata da kibiyoyin kwarinsa.

Na zama abin dariya ga mutanena duka; suna yi mini ba’a cikin waƙa dukan yini.

Ya cika ni da kayan ɗaci ya gundure ni da abinci mai ɗaci.

Ya kakkarya haƙorana da tsakuwa; ya tattake ni cikin ƙura.

An hana ni salama; na manta da ko mene ne ake kira wadata.

Saboda haka na ce, “Darajata ta ƙare da kuma duk abin da nake begen samu daga wurin Ubangiji.”

Na tuna da azabata da kuma sintiri, da na yi ta yi da ɗacin rai.

Na tuna su sosai, sai kuma na ji ba daɗi a raina.

Duk da haka na tuna da wannan na kuma sa bege ga nan gaba.

Domin ƙaunar Ubangiji ba mu hallaka ba; gama jiyejiyanƙansa ba su ƙarewa.

Sababbi ne kowace safiya; amincinka kuwa mai girma ne.

Na ce wa kaina, “Ubangiji shi ne nawa; saboda haka zan jira shi.”

Ubangiji mai alheri ne ga waɗanda suke da bege a cikinsa, ga kuma wanda yake neman shi;

yana da kyau ka jira shiru domin samun ceton Ubangiji.

Yana da kyau mutum yă sha wuya tun yana yaro.

Bari yă zauna shiru shi kaɗai, gama haka Ubangiji ya sa yă yi.

Bari yă ɓoye fuskarsa cikin ƙura kila akwai bege.

Bari yă ba da kumatunsa a mare shi, yă kuma bari a ci masa mutunci.

Gama Ubangiji ba ya yashe mutane har abada.