The Babylonian Exile

Με περιέφραξε, διά να μη εξέλθω· εβάρυνε τας αλύσεις μου.

Έτι και όταν κράζω και αναβοώ, αποκλείει την προσευχήν μου.

Περιέφραξε με πελεκητούς λίθους τας οδούς μου, εστρέβλωσε τας τρίβους μου.

Έγεινεν εις εμέ άρκτος ενεδρεύουσα, λέων εν αποκρύφοις.

Παρέτρεψε τας οδούς μου και με κατεσπάραξε, με κατέστηαεν ηφανισμένην.

Ενέτεινε το τόξον αυτού και με έστησεν ως σκοπόν εις βέλος.

Ενέπηξεν εις τα νεφρά μου τα βέλη της φαρέτρας αυτού.

Έγεινα γέλως εις πάντα τον λαόν μου, άσμα αυτών όλην την ημέραν.

Με εχόρτασε πικρίαν· με εμέθυσεν αψίνθιον.

Και συνέτριψε τους οδόντας μου με χάλικας· με εκάλυψε με σποδόν.

Και απέσπρωξα, από ειρήνης την ψυχήν μου· ελησμόνησα το αγαθόν.

Και είπα, Απωλέσθη η δύναμίς μου και η ελπίς μου υπό του Κυρίου.

Ενθυμήθητι την θλίψιν μου και την έξωσίν μου, το αψίνθιον και την χολήν.

Η ψυχή μου ενθυμείται ταύτα ακαταπαύστως και είναι τεταπεινωμένη εν εμοί.

Τούτο ανακαλώ εις την καρδίαν μου, όθεν έχω ελπίδα·

Έλεος του Κυρίου είναι, ότι δεν συνετελέσθημεν, επειδή δεν εξέλιπον οι οικτιρμοί αυτού.

Ανανεόνονται εν ταις πρωΐαις· μεγάλη είναι η πιστότης σου.

Ο Κύριος είναι η μερίς μου, είπεν η ψυχή μου· διά τούτο θέλω ελπίζει επ' αυτόν.

Αγαθός ο Κύριος εις τους προσμένοντας αυτόν, εις την ψυχήν την εκζητούσαν αυτόν.

Καλόν είναι και να ελπίζη τις και να εφησυχάζη εις την σωτηρίαν του Κυρίου.

Καλόν εις τον άνθρωπον να βαστάζη ζυγόν εν τη νεότητι αυτού.

Θέλει κάθησθαι κατά μόνας και σιωπά, επειδή ο Θεός επέβαλε φορτίον επ' αυτόν.

Θέλει βάλει το στόμα αυτού εις το χώμα, ίσως ήναι ελπίς.

Θέλει δώσει την σιαγόνα εις τον ραπίζοντα αυτόν· θέλει χορτασθή από ονειδισμού.

Διότι ο Κύριος δεν απορρίπτει εις τον αιώνα·