The Babylonian Exile

Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;

A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.

Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.

Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach.

Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.

Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.

Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego.

Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzień.

Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.

Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.

Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam.

I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.

Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć.

Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja.

Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję.

Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego.

Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja.

Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję.

Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka.

Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Pańskie.

Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego;

Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co nań włożono;

Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja;

Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem.

Bo Pan na wieki nie odrzuca;