The Babylonian Exile

Gimel. Hij heeft mij toegemuurd, dat ik er niet uit gaan kan; Hij heeft mijn koperen boeien verzwaard.

Gimel. Ook wanneer ik roep en schreeuw, sluit Hij de oren voor mijn gebed.

Gimel. Hij heeft mij wegen toegemuurd met uitgehouwen stenen, Hij heeft mijn paden verkeerd.

Daleth. Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen.

Daleth. Hij heeft mijn wegen afgewend; en Hij heeft mij in stukken gebroken; Hij heeft mij woest gemaakt.

Daleth. Hij heeft Zijn boog gespannen, en Hij heeft mij den pijl als ten doel gesteld.

He. Hij heeft Zijn pijlen in mijn nieren doen ingaan.

He. Ik ben al mijn volk tot belaching geworden, hun snarenspel den gansen dag.

He. Hij heeft mij met bitterheden verzadigd, Hij heeft mij met alsem dronken gemaakt.

Vau. Hij heeft mijn tanden met zandsteentjes verbrijzeld, Hij heeft mij in de as nedergedrukt.

Vau. En Gij hebt mijn ziel verre van den vrede verstoten, ik heb het goede vergeten.

Vau. Toen zeide ik: Mijn sterkte is vergaan, en mijn hoop van den HEERE.

Zain. Gedenk aan mijn ellende en aan mijn ballingschap, aan den alsem en galle.

Zain. Mijn ziel gedenkt er wel terdege aan, en zij bukt zich neder in mij.

Zain. Dit zal ik mij ter harte nemen, daarom zal ik hopen;

Cheth. Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben;

Cheth. Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot.

Cheth. De HEERE is mijn Deel, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen.

Teth. De HEERE is goed dengenen, die Hem verwachten, der ziele, die Hem zoekt.

Teth. Het is goed, dat men hope, en stille zij op het heil des HEEREN.

Teth. Het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt.

Jod. Hij zitte eenzaam, en zwijge stil, omdat Hij het hem opgelegd heeft.

Jod. Hij steke zijn mond in het stof, zeggende: Misschien is er verwachting.

Jod. Hij geve zijn wang dien, die hem slaat, hij worde zat van smaad.

Caph. Want de Heere zal niet verstoten in eeuwigheid.