The Babylonian Exile

Oblicze Pańskie rozproszyło ich, a nie wejrzy na nich więcej; nieprzyjaciele kapłanów nie szanują, a nad starcami miłosierdzia nie używają.

A wżdzy jeszcze aż do ustania oczów swych wyglądamy próżnego ratunku swego; oglądając się na naród, który wybawić nie może.

Szlakują stopy nasze, tak, że ani po ulicach naszych chodzić nie możemy; przybliżył się koniec nasz, wypełniły się dni nasze, zaiste przyszło dokończenie nasze.

Prędsi są ci, którzy nas gonią, niż orły niebieskie; po górach nas gonią, na pustyniach czyhają na nas.

Tchnienie nozdrzy naszych, to jest pomazaniec Pański, pojmany jest w jamach ich, o którymeśmy mówili: W cieniu jego żyć będziemy między narodami.

Raduj się i wesel się córko Edomska! która mieszkasz w ziemi Hus; przyjdzie też do ciebie kubek, upijesz się, i obnażysz się.

Wzięło koniec karanie twoje, o córko Syońska! nie zaniecha cię Bóg dłużej w pojmaniu twojem; ale twoję nieprawość nawiedzi, o córko Edomska! a odkryje grzechy twoje.

Wspomnij, Panie! na to, co się nam przydało; wejrzyj a obacz pohańbienie nasze.

Dziedzictwo nasze obrócone jest do obcych, a domy nasze do cudzoziemców.

Sierotamiśmy a bez ojca; matki nasze są jako wdowy.

Wody nasze za pieniądze pijemy, drwa nasze za pieniądze kupujemy.

Na szyi swej prześladowanie cierpiemy, pracujemy, a nie dadzą nam odpocząć.

Egipczykom podajemy rękę i Assyryjczykom, żebyśmy się nasycili chleba.

Ojcowie nasi zgrzeszyli, niemasz ich, a my nieprawość ich ponosimy.

Niewolnicy panują nad nami, niemasz, ktoby nas wybawił z ręki ich.

Z odwagą duszy naszej szukamy chleba swego dla strachu miecza i na puszczy.

Skóra nasza jako piec zczerniała od srogości głodu.

Niewiasty w Syonie pogwałcono; i panny w miastach Judzkich.

Książęta ręką ich powieszeni są, a osoby starszych nie mają w uczciwości.

Młodzięców do żarn biorą, a młodzieniaszkowie po drwami padają.

Starcy w bramach więcej nie siadają, a młodzieńcy przestali pieśni swoje.

Ustało wesele serca naszego, pląsanie nasze w kwilenie się obróciło.

Spadła korona z głowy naszej; biada nam, żeśmy zgrzeszyli!

Dlategoż mdłe jest serce nasze, dlatego zaćmione są oczy nasze;

Dla góry Syońskiej, że jest spustoszona, liszki chodzą po niej.