The Babylonian Exile

Pe. Des HEEREN aangezicht heeft ze verdeeld. Hij zal ze voortaan niet meer aanzien; zij hebben het aangezicht der priesteren niet geeerd, zij hebben den ouden geen genade bewezen.

Ain. Nog bezweken ons onze ogen, ziende naar onze ijdele hulp; wij gaapten met ons gapen op een volk, dat niet kon verlossen.

Tsade. Zij hebben onze gangen nagespeurd, dat wij op onze straten niet gaan konden; ons einde is genaderd, onze dagen zijn vervuld, ja, ons einde is gekomen.

Koph. Onze vervolgers zijn sneller geweest dan de arenden des hemels; zij hebben ons op de bergen hittiglijk vervolgd, in de woestijn hebben zij ons lagen gelegd.

Resch. De adem onzer neuzen, de gezalfde des HEEREN, is gevangen in hun groeven; van welken wij zeiden: Wij zullen onder zijn schaduw leven onder de heidenen!

Schin. Wees vrolijk, en verblijd u, gij dochter Edoms, die in het land Uz woont! doch de beker zal ook tot u komen, gij zult dronken worden, en ontbloot worden.

Thau. Uw ongerechtigheid heeft een einde, o gij dochter Sions! Hij zal u niet meer gevankelijk doen wegvoeren; maar uw ongerechtigheid, o gij dochter Edoms! zal Hij bezoeken; Hij zal uw zonden ontdekken.

Gedenk, HEERE, wat ons geschied is, aanschouw het, en zie onzen smaad aan.

Ons erfdeel is tot de vreemdelingen gewend, onze huizen tot de uitlanders.

Wij zijn wezen zonder vader, onze moeders zijn als de weduwen.

Ons water moeten wij voor geld drinken; ons hout komt ons op prijs te staan.

Wij lijden vervolging op onze halzen; zijn wij woede, men laat ons geen rust.

Wij hebben den Egyptenaar de hand gegeven, en den Assyrier, om met brood verzadigd te worden.

Onze vaders hebben gezondigd, en zijn niet meer, en wij dragen hun ongerechtigheden.

Knechten heersen over ons; er is niemand, die ons uit hun hand rukke.

Wij moeten ons brood met gevaar onzes levens halen, vanwege het zwaard der woestijn.

Onze huid is zwart geworden gelijk een oven, vanwege den geweldigen storm des hongers.

Zij hebben de vrouwen te Sion verkracht, en de jonge dochters in de steden van Juda.

De vorsten zijn door hunlieder hand opgehangen; de aangezichten der ouden zijn niet geeerd geweest.

Zij hebben de jongelingen weggenomen, om te malen, en de jongens struikelen onder het hout.

De ouden houden op van de poort, de jongelingen van hun snarenspel.

De vreugde onzes harten houdt op, onze rei is in treurigheid veranderd.

De kroon onzes hoofds is afgevallen; o wee nu onzer, dat wij zo gezondigd hebben!

Daarom is ons hart mat, om deze dingen zijn onze ogen duister geworden.

Om des bergs Sions wil, die verwoest is, waar de vossen op lopen.