TRV
- English
- King James KJV
- Complete Jewish CJB
- World English WEBM
- Berean Standard BSB
- American Standard ASV
- Geneva GNV
- Young's Literal YLT
- Douay-Rheims DRC
- International
- Shqip ALB
- العربية SVD
- বাংলা BN-IRV
- မြန်မာ Judson
- 简体文 CUV-S
- 繁體中文 CUV-T
- Čeština BKR
- Nederlands STVE
- Français LSG
- Deutsch SCH
- Ελληνικά Vamvas
- ગુજરાતી GU-IRV
- Hausa HCB
- עברית Hebrew
- हिन्दी HCV
- Magyar KAROLI
- Bahasa Indonesia INDO-TB
- Italiano Diodati
- 日本語 Kougo
- 한국어 Korean
- മലയാളം MAL
- मराठी MRCV
- Norsk DNB
- فارسی OPV
- Polski BG
- Português Almeida
- Română Cornilescu
- Русский Synodal
- Español RVG
- Kiswahili Neno
- Svenska SV1917
- Tagalog TAG-ADB
- தமிழ் TCV
- తెలుగు TSA
- ภาษาไทย THAI-KJV
- Українська Ohienko
- Tiếng Việt CADMAN
- Yorùbá YCB
circa 1446 BC
Moses & The Exodus
God raises up Moses to confront Pharaoh; the ten plagues culminate in Israel's dramatic deliverance from four centuries of bondage.
آیات این دوره
- خروج ۱۲:۴۲حدود ۱۴۹۱ پ.م.
این است شبی كه برای خداوند باید نگاه داشت، چون ایشان را از زمین مصر بیرون آورد. این همان شب خداوند است كه بر جمیع بنیاسرائیل نسلاً بعد نسل واجب است كه آن را نگاه دارند.
- خروج ۱۲:۴۳حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و خداوند به موسی و هارون گفت: «این است فریضۀ فِصَح كه هیچ بیگانه از آن نخورد.
- خروج ۱۲:۴۴حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و اما هر غلام زرخرید، او را ختنه كن و پس آن را بخورد.
- خروج ۱۲:۴۵حدود ۱۴۹۱ پ.م.
نزیل و مزدور آن را نخورند.
- خروج ۱۲:۴۶حدود ۱۴۹۱ پ.م.
در یك خانه خورده شود، و چیزی از گوشتش از خانه بیرون مبر، و استخوانی از آن مشكنید.
- خروج ۱۲:۴۷حدود ۱۴۹۱ پ.م.
تمامی جماعت بنیاسرائیل آن را نگاه بدارند.
- خروج ۱۲:۴۸حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و اگر غریبی نزد تو نزیل شود، و بخواهد فِصَح را برای خداوند مَرعی بدارد، تمامی ذكورانش مختون شوند، و بعد از آن نزدیك آمده، آن را نگاه دارد، و مانند بومی زمین خواهد بود؛ و اما هر نامختون از آن نخورد.
- خروج ۱۲:۴۹حدود ۱۴۹۱ پ.م.
یك قانون خواهد بود برای اهل وطن و بجهت غریبی كه در میان شما نزیل شود.»
- خروج ۱۲:۵۰حدود ۱۴۹۱ پ.م.
پس تمامی بنیاسرائیل این را كردند؛ چنانكه خداوند به موسی و هارون امر فرموده بود، عمل نمودند.
- خروج ۱۲:۵۱حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و واقع شد كه خداوند در همان روز بنیاسرائیل را با لشكرهای ایشان از زمین مصر بیرون آورد.
- خروج ۱۳:۱حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و خداوند موسی را خطاب كرده، گفت:
- خروج ۱۳:۲حدود ۱۴۹۱ پ.م.
«هر نخستزادهای را كه رحم را بگشاید، در میان بنیاسرائیل، خواه از انسان خواه از بهایم، تقدیس نما؛ او از آن من است.»
- خروج ۱۳:۳حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و موسی به قوم گفت: «این روز را كه از مصر از خانۀ غلامی بیرون آمدید، یاد دارید، زیرا خداوند شما را به قوت دست از آنجا بیرون آورد، پس نان خمیر، خورده نشود.
- خروج ۱۳:۴حدود ۱۴۹۱ پ.م.
این روز، در ماه اَبیب بیرون آمدید.
- خروج ۱۳:۵حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و هنگامی كه خداوند تو را به زمین كنعانیان و حتیان و اموریان و حویان و یبوسیانداخل كند، كه با پدران تو قسم خورد كه آن را به تو بدهد، زمینی كه به شیر و شهد جاری است، آنگاه این عبادت را در این ماه بجا بیاور.
- خروج ۱۳:۶حدود ۱۴۹۱ پ.م.
هفت روز نان فطیر بخور، و در روز هفتمین عید خداوند است.
- خروج ۱۳:۷حدود ۱۴۹۱ پ.م.
هفت روز نان فطیر خورده شود، و هیچ چیز خمیر شده نزد تو دیده نشود، و خمیر مایه نزد تو در تمامی حدودت پیدا نشود.
- خروج ۱۳:۸حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و در آن روز پسر خود را خبر داده، بگو: این است به سبب آنچه خداوند به من كرد، وقتی كه از مصر بیرون آمدم.
- خروج ۱۳:۹حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و این برای تو علامتی بر دستت خواهد بود و تذكرهای در میان دو چشمت، تا شریعت خداوند در دهانت باشد. زیرا خداوند تو را به دست قوی از مصر بیرون آورد.
- خروج ۱۳:۱۰حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و این فریضه را در موسمش سال به سال نگاه دار.
- خروج ۱۳:۱۱حدود ۱۴۹۱ پ.م.
« و هنگامی كه خداوند تو را به زمین كنعانیان درآورد، چنانكه برای تو و پدرانت قسم خورد، و آن را به تو بخشد،
- خروج ۱۳:۱۲حدود ۱۴۹۱ پ.م.
آنگاه هر چه رحم را گشاید، آن را برای خدا جدا بساز، و هر نخستزادهای از بچههای بهایم كه از آن توست، نرینهها از آن خداوند باشد.
- خروج ۱۳:۱۳حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و هر نخستزادۀ الاغ را به برهای فدیه بده، و اگر فدیه ندهی گردنش را بشكن، و هر نخستزادۀ انسان را از پسرانت فدیه بده.
- خروج ۱۳:۱۴حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و در زمان آینده چون پسرت از تو سؤال كرده، گوید كه این چیست، او را بگو، یهوه ما را به قوت دست از مصر، از خانۀ غلامی بیرون آورد.
- خروج ۱۳:۱۵حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و چون فرعون از رها كردن ما دل خود را سخت ساخت، واقع شد كه خداوند جمیع نخستزادگان مصر را از نخستزادۀ انسان تا نخستزادۀ بهایم كشت. بنابراین من همۀ نرینهها را كه رحم را گشایند، برای خداوند ذبحمیكنم، لیكن هر نخستزادهای از پسران خود را فدیه میدهم.