TRV
- English
- King James KJV
- Complete Jewish CJB
- World English WEBM
- Berean Standard BSB
- American Standard ASV
- Geneva GNV
- Young's Literal YLT
- Douay-Rheims DRC
- International
- Shqip ALB
- العربية SVD
- বাংলা BN-IRV
- မြန်မာ Judson
- 简体文 CUV-S
- 繁體中文 CUV-T
- Čeština BKR
- Nederlands STVE
- Français LSG
- Deutsch SCH
- Ελληνικά Vamvas
- ગુજરાતી GU-IRV
- Hausa HCB
- עברית Hebrew
- हिन्दी HCV
- Magyar KAROLI
- Bahasa Indonesia INDO-TB
- Italiano Diodati
- 日本語 Kougo
- 한국어 Korean
- മലയാളം MAL
- मराठी MRCV
- Norsk DNB
- فارسی OPV
- Polski BG
- Português Almeida
- Română Cornilescu
- Русский Synodal
- Español RVG
- Kiswahili Neno
- Svenska SV1917
- Tagalog TAG-ADB
- தமிழ் TCV
- తెలుగు TSA
- ภาษาไทย THAI-KJV
- Українська Ohienko
- Tiếng Việt CADMAN
- Yorùbá YCB
circa 2100–1900 BC
Abraham: The Covenant
God calls Abram from Ur, establishes an everlasting covenant, and promises a son through whom all nations will be blessed.
آیات این دوره
- پیدایش ۲۲:۲حدود ۱۸۷۲ پ.م.
گفت: «اكنون پسر خود را، كه یگانۀ توست و او را دوست میداری، یعنی اسحاق را بردار و به زمین موریا برو، و او را در آنجا، بر یكی از كوههایی كه به تو نشان میدهم، برای قربانی سوختنی بگذران.»
- پیدایش ۲۲:۳حدود ۱۸۷۲ پ.م.
بامدادان، ابراهیم برخاسته، الاغ خود را بیاراست، و دو نفر از نوكران خود را با پسر خویش اسحاق، برداشته و هیزم برای قربانی سوختنی شكسته، روانه شد، و به سوی آن مكانی كه خدا او را فرموده بود، رفت.
- پیدایش ۲۲:۴حدود ۱۸۷۲ پ.م.
و در روز سوم، ابراهیم چشمان خود را بلند كرده، آن مكان را از دور دید.
- پیدایش ۲۲:۵حدود ۱۸۷۲ پ.م.
آنگاه ابراهیم، به خادمان خود گفت: «شما در اینجا نزد الاغ بمانید، تا من با پسر بدانجا رویم، و عبادت كرده، نزد شما بازآییم. »
- پیدایش ۲۲:۶حدود ۱۸۷۲ پ.م.
پس ابراهیم، هیزم قربانی سوختنی را گرفته، بر پسر خود اسحاق نهاد، و آتش و كارد را به دست خود گرفت؛ و هر دو با هم میرفتند.
- پیدایش ۲۲:۷حدود ۱۸۷۲ پ.م.
و اسحاق پدر خود، ابراهیم را خطاب كرده، گفت: «ای پدر من!» گفت: «ای پسر من لبیك؟» گفت: «اینك آتش و هیزم، لكن برۀ قربانی كجاست؟»
- پیدایش ۲۲:۸حدود ۱۸۷۲ پ.م.
ابراهیم گفت: «ای پسر من، خدا برۀ قربانی را برای خود مهیا خواهد ساخت.» و هر دو با هم رفتند.
- پیدایش ۲۲:۹حدود ۱۸۷۲ پ.م.
چون بدان مكانی كه خدا بدو فرموده بود، رسیدند، ابراهیم در آنجا مذبح را بنا نمود، و هیزم را بر هم نهاد، و پسر خود، اسحاق را بسته، بالای هیزم، بر مذبح گذاشت.
- پیدایش ۲۲:۱۰حدود ۱۸۷۲ پ.م.
و ابراهیم، دست خود را دراز كرده، كارد را گرفت تا پسر خویش را ذبح نماید.
- پیدایش ۲۲:۱۱حدود ۱۸۷۲ پ.م.
در حال، فرشتۀ خداوند از آسمان وی را ندا درداد و گفت: «ای ابراهیم! ای ابراهیم!» عرض كرد: «لبیك.»
- پیدایش ۲۲:۱۲حدود ۱۸۷۲ پ.م.
گفت: «دست خود را بر پسر دراز مكن، و بدو هیچ مكن، زیرا كه الا´ن دانستم كه تو از خدا میترسی، چونكه پسر یگانۀ خود را از من دریغ نداشتی.»
- پیدایش ۲۲:۱۳حدود ۱۸۷۲ پ.م.
آنگاه، ابراهیم، چشمان خود را بلند كرده، دید كه اینك قوچی، در عقب وی، در بیشهای، به شاخهایش گرفتار شده. پس ابراهیم رفت و قوچ را گرفته، آن را در عوض پسر خود، برای قربانی سوختنی گذرانید.
- پیدایش ۲۲:۱۴حدود ۱۸۷۲ پ.م.
و ابراهیم آن موضع را «یهوه یری» نامید، چنانكه تا امروز گفته میشود: «در كوه، یهوه، دیده خواهد شد. »
- پیدایش ۲۲:۱۵حدود ۱۸۷۲ پ.م.
بار دیگر فرشتۀ خداوند ، به ابراهیم از آسمان ندا در داد
- پیدایش ۲۲:۱۶حدود ۱۸۷۲ پ.م.
و گفت: « خداوند میگوید: به ذات خود قسم میخورم، چونكه این كار راكردی و پسر یگانۀ خود را دریغ نداشتی،
- پیدایش ۲۲:۱۷حدود ۱۸۷۲ پ.م.
هر آینه تو را بركت دهم، و ذریت تو را كثیر سازم، مانند ستارگان آسمان، و مثل ریگهایی كه بر كنارۀ دریاست. و ذریت تو دروازههای دشمنان خود را متصرف خواهند شد.
- پیدایش ۲۲:۱۸حدود ۱۸۷۲ پ.م.
و از ذریت تو، جمیع امتهای زمین بركت خواهند یافت، چونكه قول مرا شنیدی.»
- پیدایش ۲۲:۱۹حدود ۱۸۷۲ پ.م.
پس ابراهیم نزد نوكران خود برگشت. و ایشان برخاسته، به بِئَرشَبَع با هم آمدند، و ابراهیم در بئرشبع ساكن شد.
- پیدایش ۲۲:۲۰حدود ۱۸۶۲ پ.م.
و واقع شد بعد از این امور، كه به ابراهیم خبر داده، گفتند: «اینك مِلْكَه نیز برای برادرت ناحور، پسران زاییده است.
- پیدایش ۲۲:۲۱حدود ۱۸۶۲ پ.م.
یعنی نخستزادۀ او عوص، و برادرش بوز و قَمُوئیل، پدر اَرام،
- پیدایش ۲۲:۲۲حدود ۱۸۶۲ پ.م.
و كاسَد و حَزُو و فِلداش و یدلاف و بَتُوئیل.»
- پیدایش ۲۲:۲۳حدود ۱۸۶۲ پ.م.
و بتوئیل، رِفقَه را آورده است. این هشت را، ملكه برای ناحور، برادر ابراهیم زایید.
- پیدایش ۲۲:۲۴حدود ۱۸۶۲ پ.م.
و كنیز او كه رَؤمَه نام داشت، او نیز طابَح و جاحَم و تاحَش و مَعَكَه را زایید.
- پیدایش ۲۳:۱حدود ۱۸۶۰ پ.م.
و ایام زندگانی ساره، صد و بیست و هفت سال بود. این است سالهای عمر ساره.
- پیدایش ۲۳:۲حدود ۱۸۶۰ پ.م.
و ساره در قریۀ اربع كه حبرون باشد، در زمین كنعان مرد. و ابراهیم آمد تا برای ساره ماتم و گریه كند.