Bijbelverzen over God

Als het hem lust, zijn staart is als een ceder; de zenuwen zijner schaamte zijn doorvlochten.

Zijn beenderen zijn als vast koper; zijn gebeenten zijn als ijzeren handbomen.

Hij is een hoofdstuk der wegen Gods; Die hem gemaakt heeft, heeft hem zijn zwaard aangehecht.

Omdat de bergen hem voeder voortbrengen, daarom spelen al de dieren des velds aldaar.

Onder schaduwachtige bomen ligt hij neder, in een schuilplaats des riets en des slijks.

De schaduwachtige bomen bedekken hem, elkeen met zijn schaduw; de beekwilgen omringen hem.

Zie, hij doet de rivier geweld aan, en verhaast zich niet; hij vertrouwt, dat hij de Jordaan in zijn mond zou kunnen intrekken.

Zou men hem voor zijn ogen kunnen vangen? Zou men hem met strikken den neus doorboren kunnen?

Zult gij den Leviathan met den angel trekken, of zijn tong met een koord, dat gij laat nederzinken?

Zult gij hem een bieze in den neus leggen, of met een doorn zijn kaak doorboren?

Zal hij aan u veel smekingen maken? Zal hij zachtjes tot u spreken?

Zal hij een verbond met u maken? Zult gij hem aannemen tot een eeuwigen slaaf?

Zult gij met hem spelen gelijk met een vogeltje, of zult gij hem binden voor uw jonge dochters? [ (Job 40:25) Zullen de metgezellen over hem een maaltijd bereiden? Zullen zij hem delen onder de kooplieden? ] [ (Job 40:26) Zult gij zijn huid met haken vullen, of met een visserskrauwel zijn hoofd? ] [ (Job 40:27) Leg uw hand op hem, gedenk des strijds, doe het niet meer. ] [ (Job 40:28) Zie, zijn hoop zal feilen; zal hij ook voor zijn gezicht nedergeslagen worden? ]

Niemand is zo koen, dat hij hem opwekken zou; wie is dan hij, die zich voor Mijn aangezicht stellen zou?

Wie heeft Mij voorgekomen, dat Ik hem zou vergelden? Wat onder den gansen hemel is, is het Mijne.

Ik zal zijn leden niet verzwijgen, noch het verhaal zijner sterkte, noch de bevalligheid zijner gestaltenis.

Wie zou het opperste zijns kleeds ontdekken? Wie zou met zijn dubbelen breidel hem aankomen?

Wie zou de deuren zijns aangezichts opendoen? Rondom zijn tanden is verschrikking.

Zeer uitnemend zijn zijn sterke schilden, elkeen gesloten als met een nauwdrukkend zegel.

Het een is zo na aan het andere, dat de wind daar niet kan tussen komen.

Zij kleven aan elkander, zij vatten zich samen, dat zij zich niet scheiden.

Elk een zijner niezingen doet een licht schijnen; en zijn ogen zijn als de oogleden des dageraads.

Uit zijn mond gaan fakkelen, vurige vonken raken er uit.

Uit zijn neusgaten komt rook voort, als uit een ziedende pot en ruimen ketel.

Zijn adem zou kolen doen vlammen, en een vlam komt uit zijn mond voort.