Wersety biblijne o God

Rusza ogonem swoim, jako chce, choć jest jako drzewo cedrowe; żyły łona jego są powikłane jako latorośli.

Kości jego jako trąby miedziane; gnaty jego jako drąg żelazny.

On jest przedniejszym z uczynków Bożych; który go uczynił, sam nań natrzeć może mieczem swoim.

Jemuć pastwę góry przynoszą, a wszystek zwierz polny tam igra.

Pod cienistem drzewem lega w skrytościach trzciny i błota.

Okrywają go drzewa cieniste cieniem swoim, a ogarniają go wierzby nad potokami.

Oto zatrzymuje strumień, że się nie spieszy; tuszy sobie, iż Jordan wypije gębą swoją.

Azali go kto przed oczyma jego ułapi? albo powrozy przeciągnie przez nozdrze jego?

Wyciągnieszże wędą wieloryba? albo sznurem utopionym w języku jego?

Izali zawleczesz kolce przez nozdrza jego? albo hakiem przekoleszli czeluść jego?

Izalić się będzie wiele modlił, albo z tobą łagodnie mówić będzie?

Izali uczyni przymierze z tobą, a przyjmiesz go za sługę wiecznego?

Izali z nim będziesz igrał jako z ptaszkiem, a uwiążesz go dziatkom twoim? Sprawiże sobie nad nim towarzystwo ucztę, a podzielą go między kupców? Izali zawadzisz hakami za skórę jego, a widelcami rybackiemi za głowę jego? Połóż tylko nań rękę twą, ślubujęć, że nie wspomnisz więcej na bitwę. Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?

Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.

Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.

Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?

Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.

Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.

Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.

Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.

Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.

Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.

Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.

Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.