TRV
- English
- King James KJV
- Complete Jewish CJB
- World English WEBM
- Berean Standard BSB
- American Standard ASV
- Geneva GNV
- Young's Literal YLT
- Douay-Rheims DRC
- International
- Shqip ALB
- العربية SVD
- বাংলা BN-IRV
- မြန်မာ Judson
- 简体文 CUV-S
- 繁體中文 CUV-T
- Čeština BKR
- Nederlands STVE
- Français LSG
- Deutsch SCH
- Ελληνικά Vamvas
- ગુજરાતી GU-IRV
- Hausa HCB
- עברית Hebrew
- हिन्दी HCV
- Magyar KAROLI
- Bahasa Indonesia INDO-TB
- Italiano Diodati
- 日本語 Kougo
- 한국어 Korean
- മലയാളം MAL
- मराठी MRCV
- Norsk DNB
- فارسی OPV
- Polski BG
- Português Almeida
- Română Cornilescu
- Русский Synodal
- Español RVG
- Kiswahili Neno
- Svenska SV1917
- Tagalog TAG-ADB
- தமிழ் TCV
- తెలుగు TSA
- ภาษาไทย THAI-KJV
- Українська Ohienko
- Tiếng Việt CADMAN
- Yorùbá YCB
circa 1900–1700 BC
Jacob, Joseph & Egypt
Jacob wrestles with God and becomes Israel; Joseph is sold into slavery yet rises to save the world from famine.
آیات این دوره
- پیدایش ۴۹:۲۰حدود ۱۶۸۹ پ.م.
اشیر، نان او چرب خواهد بود، و لذات ملوكانه خواهد داد.
- پیدایش ۴۹:۲۱حدود ۱۶۸۹ پ.م.
نفتالی، غزال آزادی است، كه سخنان حسنه خواهد داد.
- پیدایش ۴۹:۲۲حدود ۱۶۸۹ پ.م.
«یوسف، شاخۀ باروری است. شاخۀ بارور بر سر چشمهای كه شاخههایش از دیوار برآید.
- پیدایش ۴۹:۲۳حدود ۱۶۸۹ پ.م.
تیراندازان او را رنجانیدند، و تیر انداختند و اذیت رسانیدند.
- پیدایش ۴۹:۲۴حدود ۱۶۸۹ پ.م.
لیكن كمان وی در قوت قایم ماند و بازوهای دستش به دست قدیر یعقوب مقوی گردید كه از آنجاست شبان و صخرۀ اسرائیل.
- پیدایش ۴۹:۲۵حدود ۱۶۸۹ پ.م.
از خدای پدرت كه تو را اعانت میكند، و از قادرمطلق كه تو را بركت میدهد، به بركات آسمانی از اعلی و بركات لجهای كه در اسفل واقع است، و بركات پستانها و رحم.
- پیدایش ۴۹:۲۶حدود ۱۶۸۹ پ.م.
بركات پدرت بر بركات جبال ازلی فایق آمد، و بر حدود كوههای ابدی و بر سر یوسف خواهد بود، و بر فرق او كه از برادرانش برگزیده شد.
- پیدایش ۴۹:۲۷حدود ۱۶۸۹ پ.م.
«بنیامین، گرگی است كه میدرد. صبحگاهان شكار را خواهد خورد، و شامگاهان غارت را تقسیم خواهد كرد. »
- پیدایش ۴۹:۲۸حدود ۱۶۸۹ پ.م.
همۀ اینان دوازده سبط اسرائیلند، و این است آنچه پدر ایشان، بدیشان گفت و ایشان را بركت داد، و هر یك را موافق بركت وی بركت داد.
- پیدایش ۴۹:۲۹حدود ۱۶۸۹ پ.م.
پس ایشان را وصیت فرموده، گفت: «من بهقوم خود ملحق میشوم، مرا با پدرانم در مغارهای كه در صحرای عفرونِ حِتّی است، دفن كنید.
- پیدایش ۴۹:۳۰حدود ۱۶۸۹ پ.م.
در مغارهای كه در صحرای مكفیله است، كه در مقابل ممری در زمین كنعان واقع است، كه ابراهیم آن را با آن صحرا از عفرون حتی برای ملكیت مقبره خرید.
- پیدایش ۴۹:۳۱حدود ۱۶۸۹ پ.م.
آنجا ابراهیم و زوجهاش، ساره را دفن كردند؛ آنجا اسحاق و زوجۀ او رفقه را دفن كردند؛ و آنجا لیه را دفن نمودم.
- پیدایش ۴۹:۳۲حدود ۱۶۸۹ پ.م.
خرید آن صحرا و مغارهای كه در آن است از بنیحتّ بود.»
- پیدایش ۴۹:۳۳حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و چون یعقوب وصیت را با پسران خود به پایان برد، پایهای خود را به بستر كشیده، جان بداد و به قوم خویش ملحق گردید.
- پیدایش ۵۰:۱حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و یوسف بر روی پدر خود افتاده، بر وی گریست و او را بوسید.
- پیدایش ۵۰:۲حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و یوسف طبیبانی را كه از بندگان او بودند، امر فرمود تا پدر او را حنوط كنند. و طبیبان، اسرائیل را حنوط كردند.
- پیدایش ۵۰:۳حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و چهل روز در كار وی سپری شد، زیرا كه این قدر روزها در حنوط كردن صرف میشد، و اهل مصر هفتاد روز برای وی ماتم گرفتند.
- پیدایش ۵۰:۴حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و چون ایام ماتم وی تمام شد، یوسف اهل خانۀ فرعون را خطاب كرده، گفت: «اگر الا´ن در نظر شما التفات یافتهام، در گوش فرعون عرض كرده، بگویید:
- پیدایش ۵۰:۵حدود ۱۶۸۹ پ.م.
"پدرم مرا سوگند داده، گفت: اینك من میمیرم؛ در قبری كه برای خویشتن در زمین كنعان كندهام، آنجا مرا دفن كن." اكنون بروم و پدر خود را دفن كرده، مراجعت نمایم.»
- پیدایش ۵۰:۶حدود ۱۶۸۹ پ.م.
فرعون گفت: «برو و چنانكه پدرت به تو سوگند داده است، او را دفن كن.»
- پیدایش ۵۰:۷حدود ۱۶۸۹ پ.م.
پس یوسف روانه شد تا پدر خود را دفن كند، و همۀ نوكران فرعون كه مشایخ خانۀ وی بودند، و جمیع مشایخ زمین مصر با اورفتند.
- پیدایش ۵۰:۸حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و همۀ اهل خانۀ یوسف و برادرانش و اهل خانۀ پدرش، جز اینكه اطفال و گلهها و رمههای خود را در زمین جوشن واگذاشتند.
- پیدایش ۵۰:۹حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و ارابهها نیز و سواران، همراهش رفتند؛ و انبوهی بسیار كثیر بودند.
- پیدایش ۵۰:۱۰حدود ۱۶۸۹ پ.م.
پس به خرمنگاه اطاد كه آنطرف اُرْدُن است رسیدند، و در آنجا ماتمی عظیم و بسیار سخت گرفتند، و برای پدر خود هفت روز نوحهگری نمود.
- پیدایش ۵۰:۱۱حدود ۱۶۸۹ پ.م.
و چون كنعانیان ساكن آن زمین، این ماتم را در خرمنگاه اَطاد دیدند، گفتند: «این برای مصریان ماتم سخت است.» از این رو آن موضع را آبِل مِصرایم نامیدند، كه بدان طرف اردن واقع است.