Wersety biblijne o Strife

Oczów wyniosłych, języka kłamliwego, i rąk wylewających krew niewinną;

Serca, które knuje myśli złe; nóg, które się kwapią bieżeć ku złemu;

Świadka fałszywego, który mówi kłamstwo, i tego, który sieje rosterki między braćmi.

Nienawiść wzbudza swary; ale miłość wszystkie przestępstwa pokrywa.

Samą tylko pychą człowiek zwady wszczyna, ale przy tych, co radę przyjmują, jest mądrość.

Mąż gniewliwy wszczyna swary; ale nierychły do gniewu uśmierza zwady.

Mąż przewrotny rozsiewa zwady, a klatecznik rozłącza przyjaciół.

Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.

Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.

Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.

Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.

Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.

Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach.

Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.

Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.

Lepiej mieszkać w ziemi pustej, niż z żoną swarliwą i gniewliwą.

Wyrzuć naśmiewcę, a ustanie zwada; owszem uspokoi się swar i pohańbienie.

Komu biada? Komu niestety? Komu zwady? Komu krzyk? Komu rany daremne? Komu zapalenie oczów?

Tym, którzy siadają na winie; tym, którzy chodzą, szukając przyprawnego wina.

Nie pokwapiaj się do swaru, byś snać na ostatek nie wiedział, co masz czynić, gdyby cię zawstydził bliźni twój.

Lepiej mieszkać w kącie pod dachem, niżeli z żoną swarliwą w domu przestronnym.

Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje.

Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada.

Jako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.

Kapanie ustawiczne w dzień gwałtownego deszczu, i żona swarliwa są sobie podobni;