Wersety biblijne o Patriotism

Żądajcież pokoju Jeruzalemowi, mówiąc: Niech się szczęści tym, którzy cię miłują.

Niech będzie pokój w basztach twoich, a uspokojenie w pałacach twoich.

Niechżeć Pan błogosławi z Syonu, abyś patrzył na dobro Jeruzalemskie po wszystkie dni żywota twego.

I oglądał synów synów twoich, i pokój nad Izraelem.

Nad rzekami Babilońskiemi, tameśmy siadali i płakali, wspominając na Syon.

Na wierzbach, które są w nim, zawieszaliśmy harfy nasze.

A gdy nas tam pytali ci, którzy nas zawiedli w niewolę, o słowa pieśni,( chociażeśmy byli zawiesili pieśni radości,) mówiąc: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich,

Odpowiedzieliśmy: Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w ziemi cudzoziemców?

Jeźliże cię zapomnę, o Jeruzalemie! niech zapomni sama siebie prawica moja.

Niech przylgnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał, jeźlibym nie przełożył Jeruzalemu nad najwiekszę wesele moje.

Dla Syonu milczeć nie będę, a dla Jeruzalemu nie uspokoję się, dokąd sprawiedliwość jego nie wynijdzie jako jasność, a zbawienie jego jako pochodnia gorzeć nie będzie.

Bo leczą skruszenie córki ludu mego tylko po wierzchu, mówiąc: Pokój, pokój! choć niemasz pokoju.

Dla skruszenia córki ludu mojego skruszonym jest, żałobę ponoszę, zdumienie zdjęło mię.

Izali niemasz balsamu w Galaad? Izali tam niemasz lekarza? Czemuż tedy nie jest uleczona córka ludu mojego?

Kto mi to da, aby głowa moja wodą była, a oczy moje źródłem łez, abym we dnie i w nocy płakał pomordowanych córki ludu mego!

Któż mi da na puszczy gospodę podróżnych, abym opuścił lud mój, i odszedł od nich? bo wszyscy są cudzołożnicy, zgraja przestępników;

Wspomnij, Panie! na to, co się nam przydało; wejrzyj a obacz pohańbienie nasze.

Dziedzictwo nasze obrócone jest do obcych, a domy nasze do cudzoziemców.

Sierotamiśmy a bez ojca; matki nasze są jako wdowy.

Wody nasze za pieniądze pijemy, drwa nasze za pieniądze kupujemy.

Na szyi swej prześladowanie cierpiemy, pracujemy, a nie dadzą nam odpocząć.

Egipczykom podajemy rękę i Assyryjczykom, żebyśmy się nasycili chleba.

Ojcowie nasi zgrzeszyli, niemasz ich, a my nieprawość ich ponosimy.

Niewolnicy panują nad nami, niemasz, ktoby nas wybawił z ręki ich.

Z odwagą duszy naszej szukamy chleba swego dla strachu miecza i na puszczy.