Bijbelverzen over Patriotism

Bidt om den vrede van Jeruzalem; wel moeten zij varen, die u beminnen.

Vrede zij in uw vesting, welvaren in uw paleizen.

De HEERE zal u zegenen uit Sion, en gij zult het goede van Jeruzalem aanschouwen al de dagen uws levens;

En gij zult uw kindskinderen zien. Vrede over Israel!

Aan de rivieren van Babel, daar zaten wij, ook weenden wij, als wij gedachten aan Sion.

Wij hebben onze harpen gehangen aan de wilgen, die daarin zijn.

Als zij, die ons aldaar gevangen hielden, de woorden eens lieds van ons begeerden, en zij, die ons overhoop geworpen hadden, vreugd, zeggende: Zingt ons een van de liederen Sions;

Wij zeiden: Hoe zouden wij een lied des HEEREN zingen in een vreemd land?

Indien ik u vergeet, o Jeruzalem! zo vergete mijn rechterhand zichzelve!

Mijn tong kleve aan mijn gehemelte, zo ik aan u niet gedenke, zo ik Jeruzalem niet verheffe boven het hoogste mijner blijdschap!

Om Sions wil zal ik niet zwijgen, en om Jeruzalems wil zal ik niet stil zijn; totdat haar gerechtigheid voortkome als een glans, en haar heil als een fakkel, die brandt.

En zij genezen de breuk van de dochter Mijns volks op het lichtste, zeggende: Vrede, vrede! doch daar is geen vrede.

Ik ben gebroken vanwege de breuk der dochter mijns volks; ik ga in het zwart, ontzetting heeft mij aangegrepen.

Is er geen balsem in Gilead? Is er geen heelmeester aldaar? Want waarom is de gezondheid der dochter mijns volks niet gerezen?

Och, dat mijn hoofd water ware, en mijn oog een springader van tranen! zo zou ik dag en nacht bewenen de verslagenen van de dochter mijns volks.

Och, dat ik in de woestijn een herberg der wandelaars had, zo zou ik mijn volk verlaten, en van hen trekken; want zij zijn allen overspelers, een trouweloze hoop.

Gedenk, HEERE, wat ons geschied is, aanschouw het, en zie onzen smaad aan.

Ons erfdeel is tot de vreemdelingen gewend, onze huizen tot de uitlanders.

Wij zijn wezen zonder vader, onze moeders zijn als de weduwen.

Ons water moeten wij voor geld drinken; ons hout komt ons op prijs te staan.

Wij lijden vervolging op onze halzen; zijn wij woede, men laat ons geen rust.

Wij hebben den Egyptenaar de hand gegeven, en den Assyrier, om met brood verzadigd te worden.

Onze vaders hebben gezondigd, en zijn niet meer, en wij dragen hun ongerechtigheden.

Knechten heersen over ons; er is niemand, die ons uit hun hand rukke.

Wij moeten ons brood met gevaar onzes levens halen, vanwege het zwaard der woestijn.