Wersety biblijne o Afflictions and Adversities

To widząc pokorni rozradują się, szukając Boga, a ożyje serce ich;

Który, acześ przypuścił na mię wielkie i ciężkie uciski, wszakże zasię do żywota przywracasz mię, a z przepaści ziemskich zasię wywodzisz mię.

Choć ciało moje, i serce moje ustanie, jednak Bóg jest skałą serca mego, i działem moim na wieki.

Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził.

Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;

Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.

Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,

Policzony jestem między umarłymi; jestem jako pobici,leżący w grobie, na których więcej nie pamiętasz, którzy są od ręki twojej wytraceni.

Spuściłeś mię w dół najgłębszy, do najciemniejszego i najgłębszego miejsca.

Jamci utrapiony, i prawie już umierający od gwałtu; ponoszę strachy twoje, i trwożę sobą.

Jako miesiąc będzie utwierdzone na wieki, i jako świadkowie na niebie godnowierni. Sela.

Aleś go ty odrzucił i wzgardził; rozgniewałeś się na pomazańca twego.

Zrzuciłeś przymierze z sługą twoim; strąciłeś na ziemię koronę jego.

Roztargałeś wszystkie płoty jego, i basztyś jego rozwalił.

Szarpają go wszyscy, którzy drogą mimo idą; pośmiewiskiem jest i sąsiadom swoim.

Wywyższyłeś prawicę przeciwników jego; uweseliłeś wszysstkich nieprzyjaciół jego.

I ostrze miecza jego stępiłeś, a nie ratowałeś go w bitwie.

Zniosłeś ochędóstwo jego, a stolicę jego uderzyłeś o ziemię.

Albowiem od gniewu twego giniemy, a popędliwością twoją jesteśmy przestraszeni.

Rozweselże nas według dni, którycheś nas utrapił, według lat, którycheśmy doznali złego.

Błogosławiony jest mąż, którego ty ćwiczysz, Panie! a zakonu twego uczysz go.

Abyś mu sprawił pokój od złych dni, ażby był wykopany dół niezbożnikowi.

By mi był Pan nie przybył na pomoc, małoby była nie mieszkała dusza moja w milczeniu.

Jużem był rzekł: Zachwiała się noga moja; ale miłosierdzie twoje, o Panie! zatrzymało mię.

W wielkości utrapienia mego, we wnętrznościach moich, pociechy twoje rozweselały duszę moję.