آیات کتاب مقدس دربارهٔ God

او را که نیّرهای بزرگ آفرید زیرا که رحمت او تا ابدالآباد است.

آفتاب را برای سلطنت روز، زیرا که رحمت او تا ابدالآباد است.

ماه و ستارگان را برای سلطنت شب، زیرا که رحمت او تا ابدالآباد است.

{برای سالار مغنّیان. مزمور داود} ای خداوند مرا آزموده و شناختهای.

تو نشستن و برخاستن مرا می‌دانی و فکرهای مرا از دور فهمیده‌ای.

راه و خوابگاه مرا تفتیش کرده‌ای و همهٔ طریق‌های مرا دانسته‌ای.

زیرا که سخنی بر زبان من نیست، جز اینکه تو ای خداوند آن را تماماً دانسته‌ای.

از عقب و از پیش مرا احاطه کرده‌ای و دست خویش را بر من نهاده‌ای.

این گونه معرفت برایم زیاده عجیب است. و بلند است که بدان نمی‌توانم رسید.

خوشابحال آنکه خدای یعقوب مددکاراوست، که امید او بر یهوّه خدای وی می‌باشد،

که آسمان و زمین را آفرید و دریا و آنچه را که در آنهاست؛ که راستی را نگاه دارد تا ابدالآباد؛

که کلام خود را بر زمین فرستاده است و قول او به زودی هر چه تمامتر می‌دود.

که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.

که تگرگ خود را در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟

کلام خود را می‌فرستد و آنها را می‌گدازد. باد خویش را میوزاند، پس آبها جاری می‌شود.

ای آفتاب و ماه او را تسبیح بخوانید. ای همهٔ ستارگان نور او را تسبیح بخوانید.

ای فلکالافلاک او را تسبیح بخوانید، و ای آبهایی که فوق آسمانهایید.

نام خداوند را تسبیح بخوانند زیرا که او امر فرمود پس آفریده شدند.

و آنها را پایدار نمود تا ابدالآباد و قانونی قرار داد که از آن در نگذرند.

زیرا كه‌ چون‌ خواندم‌، شما ابا نمودید و دستهای‌ خود را افراشتم‌ و كسی‌ اعتنا نكرد.

بلكه‌ تمامی نصیحت‌ مرا ترك‌ نمودید و توبیخ‌ مرا نخواستید.

پس‌ من‌ نیز در حین‌ مصیبت‌ شما خواهم‌ خندید و چون‌ ترس‌ بر شما مستولی‌ شود استهزا خواهم‌ نمود.

چون‌خوف‌ مثل‌ باد تند بر شما عارض‌ شود، و مصیبت‌ مثل‌ گردباد به‌ شما دررسد، حینی‌ كه‌ تنگی‌ و ضیق‌ بر شما آید.

چون‌ زمین‌ و صحراها را هنوز نساخته‌ بود، و نه‌ اوّل‌ غبار ربع‌ مسكون‌ را.

وقتی‌ كه‌ او آسمان‌ را مستحكم‌ ساخت‌ من‌ آنجا بودم‌، و هنگامی‌ كه‌ دایره‌ را بر سطح‌ لجّه‌ قرار داد.