آیات کتاب مقدس دربارهٔ God

و پادشاه عظیم بر جمیع خدایان. نشیبهای زمین در دست وی است و فرازهای کوه‌ها از آن او.

دریا از آن اوست، او آن را بساخت؛ و دستهای وی خشکی را مصور نمود.

ای جان من، خداوند را متبارکبخوان! ای یهوه خدای من تو بی‌نهایت عظیم هستی! به عزّت و جلال ملبّس هستی.

خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیده‌ای. آسمانها را مثل پرده پهن ساخته‌ای.

آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها را مرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد؛

فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل؛

که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالآباد.

آن را به لجّه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوه‌ها ایستاده‌اند.

از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعد تو پراکنده می‌شوند.

به فراز کوه‌ها برمی‌آیند، و به همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیّا ساخته‌ای.

حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.

که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا در میان کوه‌ها روان بشوند.

تمام حیوانات صحرا را سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود را فرو نشانند.

بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند و از میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.

او از غرفات خود کوه‌ها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.

نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها را برای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد،

و شراب را که دل انسان را شادمان می‌کند، و چهره او را به روغن شاداب می‌سازد؛ و دل انسان را به نان قوی می‌گرداند.

درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،

که در آنها مرغان آشیانهای خود را می‌گیرند و امّا صنوبر خانهٔ لقلق می‌باشد.

کوه‌های بلند برای بزهای کوهی و صخره‌ها برای یربوع ملجاء است.

ماه را برای موسمها ساخت و آفتاب مغرب خود را می‌داند.

تاریکی می‌سازی و شب می‌شود که در آن همهٔ حیوانات جنگلی راه می‌روند.

شیر بچگان برای شکار خود غرّش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.

چون آفتاب طلوع می‌کند جمع می‌شوند و در بیشه‌های خود می‌خوابند.

انسان برای عمل خود بیرون می‌آید و بجهت شغل خویش تا شامگاه.