Wersety biblijne o God

Który uczynił światła wielkie; albowiem na wieki miłosierdzie jego;

Słońce, aby panowało we dnie; albowiem na wieki miłosierdzie jego;

Miesiąc i gwiazdy, aby panowały w nocy; albowiem na wieki miłosierdzie jego.

Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy. Panie! doświadczyłeś i doznałeś mię.

Tedy znasz siedzenie moje, i powstanie moje, wyrozumiewasz myśli moje z daleka.

Tyś chodzenie moje i leżenie moje ogarnął, świadomeś wszystkich dróg moich.

Nim przyjdzie słowo na język mój, oto Panie! ty to wszystko wiesz.

Z tyłu i z przodku otoczyłeś mię, a położyłeś na mię rękę twoję.

Dziwniejsza umiejętność twoja nad dowcip mój; wysoka jest, nie mogę jej pojąć.

Błogosławiony, którego Bóg Jakóbowy jest pomocnikiem, którego nadzieja jest w Panu, Bogu jego;

Który uczynił niebo, i ziemię, morze, i wszystko, co w nich jest, który przestrzega prawdy aż na wieki;

On wysyła słowo swe na ziemię; bardzo prędko bieży wyrok jego.

On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.

Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?

Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.

Chwalcie go słońce i miesiącu; chwalcie go wszystkie jasne gwiazdy.

Chwalcie go niebiosa nad niebiosami, i wody, które są nad niebem.

Chwalcie imię Pańskie; albowiem on rozkazał, a stworzone są.

I wystawił je na wieki wieczne; założył im kres, którego nie przestępują.

Ponieważem wołała, a nie chcieliście; wyciągałam rękę moję, a nie był, ktoby uważał;

Owszem odrzuciliście wszystkę radę moję, a karności mojej nie chcieliście przyjąć;

Przetoż ja w zginieniu waszem śmiać się będę, będę z was szydziła, gdy przyjdzie, czego się strachacie.

Gdy przyjdzie jako spustoszenie, czego się strachacie, i gdy zginienie wasze przypadnie jako wicher, gdy przyjdzie na was ucisk i utrapienie;

Jeszcze był nie uczynił ziemi, i równin, ani początku prochu okręgu ziemskiego.

Gdy gotował niebiosa, tamem była; gdy rozmierzał okrągłość nad przepaściami;