Wersety biblijne o Wives

Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.

Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.

I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.

Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.

Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.

Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.

Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.

Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.

Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.

Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.

Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.

Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.

Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.

Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.

Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,

Albowiem tenże Herod posławszy pojmał Jana, i wsadził go do więzienia dla Herodyjady, żony Filipa, brata swego, iż ją był pojął za żonę.

A byli oboje sprawiedliwymi przed obliczem Bożem, chodząc we wszystkich przykazaniach i usprawiedliwieniach Pańskich bez nagany.

A mąż niektóry imieniem Ananijasz, z Safirą, żoną swoją, sprzedał majętność,

I ujął nieco z onych pieniędzy z wiadomością żony swojej, a przyniósłszy część niejaką, położył u nóg apostolskich.

A znalazłszy niektórego Żyda, imieniem Akwilas, rodem z Pontu, który był świeżo z Włoch przyszedł z Pryscyllą, żoną swą, (dlatego, iż był Klaudyjusz postanowił, aby wszyscy Żydowie z Rzymu wyszli), przyszedł do nich;

Ten począł bezpiecznie mówić w bóżnicy. Którego usłyszawszy Akwilas i Pryscylla, przyjęli go do siebie i dostateczniej mu wyłożyli drogę Bożą.

Albowiem niewiasta, która jest za mężem, póki żyw mąż, obowiązana mu jest zakonem; a jeźliby mąż umarł, uwolniona jest od zakonu mężowego.

Przetoż tedy, póki mąż żyje, będzie zwana cudzołożnicą, jeźliby żoną inszego męża została; a jeźliby mąż jej umarł, wolna jest od zakonu onego, aby nie była cudzołożnicą, choćby się inszego męża żoną stała.

Mąż niech żonie powinną chęć oddaje, także też i żona mężowi.