Wersety biblijne o God

Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.

Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.

Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!

A nawet pytaj się proszę bydląt, a one cię nauczą; i ptastwa niebieskiego, a oznajmi tobie.

Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.

Któż nie wie z tych wszystkich rzeczy, że to ręka Pańska sprawiła?

W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.

Azaż nie ucho mowy doświadcza, jako usta pokarmu smakują?

W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.

Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.

Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.

On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.

U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.

On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.

On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.

Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.

Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.

Rozciągnął północy nad miejscem próżnem, a ziemię zawiesił na niczem.

Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.

Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.

Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.

Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.

Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.

Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego.

Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?