پرش به محتوا

آیات کتاب مقدس دربارهٔ The Providence of God

163 آیه · 41 جنبه

آیات کلیدی کتاب مقدس

پالایش بر اساس کتاب
  1. از نفخه‌ خدا یخ‌ بسته‌ می‌شود و سطح‌ آبها منجمد می‌گردد.

  2. ابرها را نیز به‌ رطوبت‌ سنگین‌ می‌سازد و سحاب‌، برق‌خود را پراكنده‌ می‌كند.

  3. و آنها به‌ دلالت‌ او به‌ هر سو منقلب‌ می‌شوند تا هرآنچه‌ به‌ آنها امر فرماید بر روی‌ تمامی‌ ربع‌ مسكون‌ به‌ عمل‌ آورند.

  4. خواه‌ آنها را برای‌ تأدیب‌ بفرستد یا به‌ جهت‌ زمین‌ خود یا برای‌ رحمت‌.

  5. خداوند را همیشه پیش روی خود می‌دارم. چونکه به دست راست من است، جنبش نخواهم خورد.

  6. وقت‌های من در دست تو می‌باشد. مرا از دست دشمنانم و جفاکنندگانم خلاصی ده.

  7. خداوند مشورت امّت‌ها را باطل می‌کند؛ تدبیرهای قبائل را نیست می‌گرداند.

  8. عدالت تو مثل کوه‌های خداست و احکام تو لجهٔ عظیم. ای خداوند انسان و بهایم را نجات می‌دهی.

  9. زیرا خداوند انصاف را دوست می‌دارد و مقدّسان خود را ترک نخواهد فرمود. ایشان محفوظ خواهند بود تا ابدالآباد. و امّا نسل شریر منقطع خواهد شد.

  10. اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای و زندگانیام در نظر تو هیچ است. یقیناً هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سِلاه.

  11. چون تفکر کردم که این را بفهمم، در نظر من دشوار آمد.

  12. زیرا نه از مشرق و نه از مغرب، و نه از جنوب سرافرازی می‌آید.

  13. لیکن خدا، داور است. این را به زیر می‌اندازد و آن را سرافراز می‌نماید.

  14. طریق تو در دریاست و راه‌های تو در آبهای فراوان و آثار تو را نتوان دانست.

  15. زیرا که او تو را از دام صیاد خواهد رهانید و از وبای خبیث.

  16. به پرهای خود تو را خواهد پوشانید و زیر بالهایش پناه خواهی گرفت. راستیِ او تو را مِجَّن و سپر خواهد بود.

  17. زیرا که فرشتگان خود را دربارهٔٔ تو امر خواهد فرمود تا در تمامیِ راه‌هایت تو را حفظ نمایند.

  18. که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالآباد.

  19. آن را به لجّه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوه‌ها ایستاده‌اند.

  20. از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعد تو پراکنده می‌شوند.

  21. به فراز کوه‌ها برمی‌آیند، و به همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیّا ساخته‌ای.

  22. حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.

  23. جمیع اینها از تو انتظار می‌کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.

  24. آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیر می‌شوند.

  25. چنانکه در هر قسم توانگری، در وصایای تو تفکّر می‌کنم و به طریق‌های تو نگران خواهم بود.