Wersety biblijne o Church (2)

Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.

Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.

To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,

Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;

Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;

Pieśń stopni. Gdy zaś Pan nawrócił pojmanych z Syonu, byliśmy jako ci, którym się śni.

Tedy były napełnione weselem usta nasze, a język nasz radością; tedy mówiono między narodami: Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nimi.

Niechżeć Pan błogosławi z Syonu, abyś patrzył na dobro Jeruzalemskie po wszystkie dni żywota twego.

I oglądał synów synów twoich, i pokój nad Izraelem.

Albowiem obrał Pan Syon, i upodobał go sobie na mieszkanie, mówiąc:

Toć będzie odpocznienie moje aż na wieki; tu będę mieszkał, bom go siebie upodobał.

Żywność jego będę obficie błogosławił, a ubogich jego nasycę chlebem.

Kapłanów jego przyoblokę zbawieniem, a święci jego weseląc się, radować się będą.

Pieśń stopni Dawidowa. Oto jako rzecz dobra, i jako wdzięczna, gdy bracia zgodnie mieszkają.

Jest jako olejek najwyborniejszy wylany na głowę, ściekający na brodę, na brodę Aaronową, ściekający aż i na podołek szat jego.

Jako rosa Hermon, która zstępuje na góry Syońskie; albowiem tam daje Pan błogosławieństwo i żywot aż na wieki.

Pieśń stopni. Ej nuż błogosławcie Panu wszyscy słudzy Pańscy, którzy stawacie w domu Pańskim na każdą noc.

Podnoście ręce wasze ku świątnicy, a błogosławcie Panu, mówiąc:

Niechajżeć błogosławi Pan z Syonu, który stworzył niebo i ziemię.

Nad rzekami Babilońskiemi, tameśmy siadali i płakali, wspominając na Syon.

Na wierzbach, które są w nim, zawieszaliśmy harfy nasze.

A gdy nas tam pytali ci, którzy nas zawiedli w niewolę, o słowa pieśni,( chociażeśmy byli zawiesili pieśni radości,) mówiąc: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich,

Odpowiedzieliśmy: Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w ziemi cudzoziemców?

Jeźliże cię zapomnę, o Jeruzalemie! niech zapomni sama siebie prawica moja.

Niech przylgnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał, jeźlibym nie przełożył Jeruzalemu nad najwiekszę wesele moje.