Wersety biblijne o Select Readings

Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich.

Tedy będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich,

Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją.

Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził.

Żądaj odemnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi.

Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich.

Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi!

Służcie Panu w bojaźni, a rozradujcie się ze drżeniem.

Pocałujcie syna, by się snać nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła popędliwość jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.

Przedniejszemu śpiewakowi na Gittyt psalm Dawidowy.

Panie, Panie nasz! jakoż zacne jest imię twoje po wszystkiej ziemi! któryś wyniósł chwałę twoję nad niebiosa.

Z ust niemowlątek i ssących ugruntowałeś moc twą dla nieprzyjaciół twoich, abyś wyniszczył nieprzyjaciela i tego, który się mści.

Gdy się przypatruję niebiosom twoim, dziełu palców twoich, miesiącowi i gwiazdom, któreś wystawił,

Tedy mówię: Cóż jest człowiek, iż nań pamiętasz? albo Syn człowieczy, iż go nawiedzasz?

Albowiem mało mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go.

Dałeś mu opanować sprawy rąk twoich, wszystkoś poddał pod nogi jego.

Owce i woły wszystkie, nadto i zwierzęta polne.

Ptastwo niebieskie, i ryby morskie, i cokolwiek chodzi po ścieszkach morskich. Panie, Panie nasz! jako zacne jest imię twoje po wsystkiej ziemi!

Przedniejszemu śpiewakowi pieśń Dawida, sługi Pańskiego, który mówił do Pana słowa tej pieśni onego dnia, gdy go Pan wyrwał z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego, i z ręki Saulowej; i rzekł:

Rozmiłuję się ciebie, Panie, mocy moja!

Pan opoką moją, twierdzą moją, i wybawicielem moim; Bóg mój skała moja, w nim będę ufał; tarcza moja, i róg zbawienia mego, ucieczka moja.

Wzywałem Pana chwalebnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony.

Ogarnęły mię były boleści śmierci, a potoki niepobożnych zatrwożyły mię.

Boleści grobu ogarnęły mię były, zachwyciły mię sidła śmierci.

W utrapieniu mojem wzywałem Pana, i wołałem do Boga mego; wysłuchał z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przed oblicznością jego przyszło do uszów jego.