Wersety biblijne o Afflictions and Adversities

Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.

Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.

Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.

Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;

Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.

Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.

Jeźli wypełni, albo jeźli zawrze, albo jeźli w jedno ściśnie, któż go zawściągnie?

Albowiem zapomnisz kłopotu, a jako wody, które pominęły, wspominać go będziesz.

I nad południe jaśniejszy nastanie czas twój; zaćmiszli się, będziesz jako zaranek.

I będziesz ufał, mając nadzieję, a jako w okopach bezpiecznie spać będziesz.

Będziesz leżał, a nikt cię nie przestraszy; i uniżać się będą przed twarzą twoją wiele ich.

Ten, co jest upadku bliski, jest pochodnią wzgardzoną człowiekowi, według myśli pokoju zażywającemu.

Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.

On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.

U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.

On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.

On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.

Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.

Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.

Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.

On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.

Rozmnaża narody, i wytraca je; rozszerza lud, i umniejsza go.

On odejmuje serca przełożonym ludu ziemi, a czyni, że błądzą po pustyni bezdrożnej;

Że macają w ciemnościach, gdzie nie masz światłości, a sprawuje, że błądzą jako pijani.

Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.