Ayoyin Littafi Mai Tsarki game da Birds

ya kafa ginshiƙan ɗakin samansa a kan ruwaye. Ya maido da gizagizai suka zama keken yaƙinsa yana hawa a kan fikafikan iska.

Ya mai da iska suka zama ’yan saƙonsa harsunan wuta kuma bayinsa.

Ya kafa duniya a kan tussanta; ba za a iya matsar da ita ba.

Ka rufe ta da zurfi kamar da riga ruwaye sun tsaya a bisa duwatsu.

Amma a tsawatawarka ruwaye suka gudu da jin ƙarar tsawanka suka ruga da gudu;

suka gudu a bisa duwatsu, suka gangara zuwa cikin kwaruruka, zuwa wurin da ka shirya musu.

Ka kafa iyakar da ba a iya tsallakawa; ba za su ƙara rufe duniya ba.

Ya sa maɓulɓulai suka zuba ruwa cikin kwaruruka; yana gudu tsakanin duwatsu.

Suna ba da ruwa ga dukan namun jeji; jakunan jeji suna kashe ƙishirwansu.

Tsuntsaye sarari suna sheƙunansu kusa da ruwan; suna rera cikin rassa.

Ɗana, in masu zunubi sun jarabce ka, kada ka yarda.

In suka ce, “Zo mu tafi; mu yi kwanton ɓauna, mu nemi wani mu kashe, mu fāɗa wa marasa laifi;

mu haɗiye su da rai gaba ɗaya kamar kabari, kamar waɗanda suke gangarawa zuwa rami;

za mu sami dukiya masu daraja iri-iri, mu kuma cika gidajenmu da ganima;

ka haɗa kai da mu, za mu kuwa raba abin da muka sato”

ɗana, kada ka tafi tare da su, kada ka taka ƙafarka a hanyarsu;

gama ƙafafunsu kan yi sauri ga yin zunubi, suna saurin yin kisankai.

Ba shi da amfani a kafa tarko a idanun dukan tsuntsaye!

Ba akan sayar da kanari biyu kobo ɗaya ba? Duk da haka ba ɗayansu da zai fāɗi ƙasa ba da yardar Ubanku.

Kai, ko gashin kanku ma duk an ƙidaya su.

Saboda haka kada ku ji tsoro; kun fi kanari masu yawa, daraja nesa.