Wersety biblijne o Despondency

Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;

Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.

Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął?

Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;

Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się.

Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.

Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje.

Do dołu rzekę: Ojcem moim jesteś; a do robaków: Wy jesteście matką moją, i siostrą moją.

Bo gdzież teraz jest nadzieja moja? a oczekiwanie moje któż ogląda?

W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.

Wspominałem sobie na śpiewanie moje; w nocym w sercu swem rozmyślał, i wywiadywał się o tem duch mój, mówiąc:

Izali mię na wieki odrzuci Pan, a więcej mi już łaski nie ukaże?

Izali do końca ustanie miłosierdzie jego, i koniec weźmie słowo od rodzaju aż do rodzaju? Izali zapomniał Bóg zmiłować się?

Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.

Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości;

Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień.

Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.

Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą;

W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli.

Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;

A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.

Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.

Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach.

Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.

Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.