ข้ามไปยังเนื้อหา

circa 1446 BC

Sinai & The Law

God meets Israel at Mount Sinai, reveals the Ten Commandments, and establishes the Tabernacle and the priestly covenant.

1,657 ข้อ · 2 เล่มที่ครอบคลุม

ข้อพระคัมภีร์จากยุคนี้

กรองตามหนังสือ
  1. อพยพ ๒๑:๒๑ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    หากว่าทาสนั้นมีชีวิตต่อไปได้วันหนึ่ง หรือสองวันจึงตาย นายก็ไม่ต้องถูกปรับโทษ เพราะทาสนั้นเป็นดังเงินของนาย

  2. อพยพ ๒๑:๒๒ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้ามีผู้ชายตีกัน แล้วบังเอิญไปถูกผู้หญิงมีครรภ์ทำให้แท้งลูก แต่หญิงนั้นไม่เป็นอันตราย ต้องปรับผู้นั้นตามแต่สามีของหญิงนั้นจะเรียกร้องเอาจากเขา และเขาจะต้องเสียตามที่พวกผู้พิพากษาจะตัดสิน

  3. อพยพ ๒๑:๒๓ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าหากว่าเป็นเหตุให้เกิดอันตรายประการใด ก็ให้วินิจฉัยดังนี้ คือชีวิตแทนชีวิต

  4. อพยพ ๒๑:๒๔ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ตาแทนตา ฟันแทนฟัน มือแทนมือ เท้าแทนเท้า

  5. อพยพ ๒๑:๒๕ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    รอยไหม้แทนรอยไหม้ แผลแทนแผล รอยช้ำแทนรอยช้ำ

  6. อพยพ ๒๑:๒๖ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าผู้ใดตีนัยน์ตาของทาสชายหญิงให้บอดไป เขาต้องปล่อยทาสผู้นั้นให้เป็นไทยเนื่องด้วยนัยน์ตาของเขา

  7. อพยพ ๒๑:๒๗ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าผู้ใดทำให้ฟันทาสชายหญิงหลุดไป เขาต้องปล่อยทาสผู้นั้นเป็นไทยเนื่องด้วยฟันของเขา

  8. อพยพ ๒๑:๒๘ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าวัวขวิดชายหรือหญิงถึงตายจงเอาหินขว้างวัวนั้นให้ตาย และอย่ากินเนื้อของมันเลย แต่เจ้าของวัวตัวนั้นไม่มีโทษ

  9. อพยพ ๒๑:๒๙ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    แต่ถ้าวัวนั้นเคยขวิดคนมาก่อน และมีผู้มาเตือนให้เจ้าของทราบ แต่เจ้าของมิได้กักขังมันไว้ มันจึงได้ขวิดชายหรือหญิงถึงตาย ให้เอาหินขว้างวัวนั้นเสียให้ตายและให้ลงโทษเจ้าของถึงตายด้วย

  10. อพยพ ๒๑:๓๐ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าจะเรียกร้องเอาค่าไถ่จากผู้นั้น เขาต้องเสียค่าไถ่แทนชีวิตของเขาตามที่ได้เรียกร้อง

  11. อพยพ ๒๑:๓๑ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    หากวัวนั้นขวิดบุตรชายและบุตรสาว ก็จงปรับโทษตามคำตัดสินข้อนี้ดุจกัน

  12. อพยพ ๒๑:๓๒ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าวัวนั้นขวิดทาสชายหญิงของผู้ใด เจ้าของวัวต้องให้เงินแก่นายของทาสนั้นสามสิบเชเขล แล้วต้องเอาหินขว้างวัวนั้นให้ตายเสียด้วย

  13. อพยพ ๒๑:๓๓ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าผู้ใดเปิดบ่อหรือขุดบ่อแต่มิได้ปิดไว้ แล้วมีวัวหรือลาตกลงไปตายในบ่อนั้น

  14. อพยพ ๒๑:๓๔ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    เจ้าของบ่อต้องให้ค่าชดใช้เขา ต้องเสียเงินค่าสัตว์นั้นให้แก่เจ้าของ ซากสัตว์ที่ตายนั้นจะตกเป็นของเจ้าของบ่อ

  15. อพยพ ๒๑:๓๕ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าวัวของผู้ใดขวิดวัวของผู้อื่นให้ตาย เขาต้องขายวัวที่เป็นอยู่แล้วมาแบ่งเงินกัน และวัวที่ตายนั้นให้แบ่งกันด้วย

  16. อพยพ ๒๑:๓๖ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    หรือถ้ารู้แล้วว่าวัวนั้นเคยขวิดมาก่อน แต่เจ้าของมิได้กักขังไว้ เจ้าของต้องใช้วัวแทนวัว และวัวที่ตายนั้นก็ตกเป็นของตัว"

  17. อพยพ ๒๒:๑ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    "ถ้าผู้ใดลักวัวหรือแกะไปฆ่าหรือขาย ให้ผู้นั้นใช้วัวห้าตัวแทนวัวหนึ่งตัวและแกะสี่ตัวแทนแกะตัวหนึ่ง

  18. อพยพ ๒๒:๒ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าผู้ใดเห็นขโมยกำลังขุดช่องเข้าไปแล้วตีขโมยนั้นตาย ไม่ต้องทำให้โลหิตตกเพราะการตีคนนั้น

  19. อพยพ ๒๒:๓ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ต้องทำให้โลหิตตกเพราะการตีคนนั้น แต่ผู้ร้ายนั้นต้องให้ค่าชดใช้ ถ้าเขาไม่มีอะไรจะใช้ให้ ต้องขายตัวเขาเป็นค่าของที่ลักไปนั้น

  20. อพยพ ๒๒:๔ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าจับของที่ลักไปนั้นได้อยู่ในมือของเขาจะเป็นวัวก็ดี หรือลาก็ดี หรือแกะก็ดี ซึ่งยังเป็นอยู่ ขโมยนั้นต้องให้ค่าชดใช้เป็นสองเท่า

  21. อพยพ ๒๒:๕ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าผู้ใดปล่อยให้สัตว์กินของในนา หรือในสวนองุ่นเสียไป หรือปล่อยสัตว์ของตน แล้วมันไปกินในนาของผู้อื่น เขาต้องให้ค่าชดใช้ โดยให้ของที่ดีที่สุดในนาของตน และของที่ดีที่สุดในสวนองุ่นของตนเป็นค่าเสียหาย

  22. อพยพ ๒๒:๖ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าจุดไฟที่กองหนาม และไฟลามไปติดกองข้าว หรือติดต้นข้าวซึ่งมิได้เกี่ยว หรือติดทุ่งนาให้ไหม้เสีย ผู้ที่จุดไฟนั้นต้องใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวน

  23. อพยพ ๒๒:๗ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าผู้ใดฝากเงินหรือสิ่งของไว้กับเพื่อนบ้านแล้วของนั้นถูกขโมยลักไปจากเรือนผู้นั้น ถ้าจับขโมยได้ ขโมยต้องใช้แทนเป็นสองเท่า

  24. อพยพ ๒๒:๘ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ถ้าจับขโมยไม่ได้ จงนำเจ้าของเรือนมาถึงพวกผู้พิพากษาเพื่อจะดูว่ามือของตนเองได้ลักสิ่งของของเพื่อนบ้านนั้นหรือไม่

  25. อพยพ ๒๒:๙ประมาณ ๑๔๙๑ ปีก่อน ค.ศ.

    ในคดีฟ้องร้องทุกอย่าง จะเป็นเรื่องวัว ลา แกะ หรือเสื้อผ้า หรือเรื่องสิ่งของใดๆที่หายไป ถ้ามีคนมาอ้างว่าสิ่งนี้สิ่งนั้นเป็นของตน จงนำคดีของคู่ความนั้นไปถึงพวกผู้พิพากษา พวกผู้พิพากษานั้นจะตัดสินว่าผู้ใดผิด ผู้นั้นจะต้องใช้ค่าชดใช้เป็นสองเท่า