Wersety biblijne o God

Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

A jeźliby rzekł on zły sługa w sercu swojem: Odwłacza pan mój z przyjściem swojem;

I począłby bić spółsługi, a jeść i pić z pijanicami:

Przyjdzie pan sługi onego, dnia, którego się nie spodzieje, i godziny, której nie wie;

I odłączy go, a część jego położy z obłudnikami; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje.

Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.

Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraelski, iż nawiedził i sprawił odkupienie ludowi swojemu;

I wystawił nam róg zbawienia w domu Dawida, sługi swego,

Tak jako mówił przez usta świętych proroków swoich, którzy byli od wieku:

Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte,

I na przysięgę, którą przysiągł Abrahamowi, ojcu naszemu, że nam to dać miał,

I powiedział im to podobieństwo: Człowiek niektóry miał figowe drzewo wsadzone na winnicy swojej, a przyszedłszy, szukał na niem owocu, ale nie znalazł.

Tedy rzekł do winiarza: Oto po trzy lata przychodzę, szukając owocu na tem drzewie figowem, ale nie znajduję. Wytnijże je; bo przeczże tę ziemię próżno zastępuje?

Ale on odpowiadając rzekł mu: Panie! zaniechaj go jeszcze i na ten rok, aż je okopię i obłożę gnojem;

Owa snać przyniesie owoc, a jeźli nie, potem je wytniesz.

Któryż z was człowiek, gdyby miał sto owiec, a straciłby jednę z nich, izali nie zostawia onych dziewięćdziesięciu i dziewięciu na puszczy, a nie idzie za oną, która zginęła, ażby ją znalazł?

A znalazłszy kładzie ją na ramiona swoje, radując się.

A przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół, i sąsiadów, mówiąc im: Radujcie się ze mną; bom znalazł owcę, która była zginęła.

Powiadam wam, że taka będzie radość w niebie nad jednym grzesznikiem pokutującym, więcej niż nad dziewięćdziesiąt i dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.

Nadto rzekł: Człowiek niektóry miał dwóch synów,

I rzekł młodszy z nich ojcu: Ojcze! daj mi dział majętności na mię przypadający. I rozdzielił im majętność.

A po niewielu dniach, zebrawszy wszystko on młodszy syn, odjechał w daleką krainę, i rozproszył tam majętność swoję, żyjąc rozpustnie.

A gdy wszystko potracił, stał się głód wielki w onej krainie, a on począł niedostatek cierpieć.

A tak szedłszy, przystał do jednego mieszczanina onej krainy, który go posłał do folwarku swego, aby pasł świnie.