TRV
- English
- King James KJV
- Complete Jewish CJB
- World English WEBM
- Berean Standard BSB
- American Standard ASV
- Geneva GNV
- Young's Literal YLT
- Douay-Rheims DRC
- International
- Shqip ALB
- العربية SVD
- বাংলা BN-IRV
- မြန်မာ Judson
- 简体文 CUV-S
- 繁體中文 CUV-T
- Čeština BKR
- Nederlands STVE
- Français LSG
- Deutsch SCH
- Ελληνικά Vamvas
- ગુજરાતી GU-IRV
- Hausa HCB
- עברית Hebrew
- हिन्दी HCV
- Magyar KAROLI
- Bahasa Indonesia INDO-TB
- Italiano Diodati
- 日本語 Kougo
- 한국어 Korean
- മലയാളം MAL
- मराठी MRCV
- Norsk DNB
- فارسی OPV
- Polski BG
- Português Almeida
- Română Cornilescu
- Русский Synodal
- Español RVG
- Kiswahili Neno
- Svenska SV1917
- Tagalog TAG-ADB
- தமிழ் TCV
- తెలుగు TSA
- ภาษาไทย THAI-KJV
- Українська Ohienko
- Tiếng Việt CADMAN
- Yorùbá YCB
circa 1446 BC
Sinai & The Law
God meets Israel at Mount Sinai, reveals the Ten Commandments, and establishes the Tabernacle and the priestly covenant.
آیات این دوره
- خروج ۱۶:۲۶حدود ۱۴۹۱ پ.م.
شش روز آن را برچینید، و روز هفتمین، سَبَّت است. در آن نخواهد بود.»
- خروج ۱۶:۲۷حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و واقع شد كه در روز هفتم، بعضی از قوم برای برچیدن بیرون رفتند، اما نیافتند.
- خروج ۱۶:۲۸حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و خداوند به موسی گفت: «تا به كی از نگاه داشتن وصایا و شریعت من ابا مینمایید؟
- خروج ۱۶:۲۹حدود ۱۴۹۱ پ.م.
ببینید چونكه خداوند سَبَّت را به شما بخشیده است، از این سبب در روز ششم، نانِ دو روز را به شما میدهد، پس هر كس در جای خود بنشیند و در روز هفتم هیچ كس از مكانش بیرون نرود.»
- خروج ۱۶:۳۰حدود ۱۴۹۱ پ.م.
پس قوم در روز هفتمین آرام گرفتند.
- خروج ۱۶:۳۱حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و خاندان اسرائیل آن را منّ نامیدند، و آن مثل تخم گشنیز سفید بود، و طعمش مثل قرصهای عسلی.
- خروج ۱۶:۳۲حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و موسی گفت: «این امری است كه خداوند فرموده است كه عومری از آن پر كنی، تا در نسلهای شما نگاه داشته شود، تا آن نان را ببینند كه در صحرا، وقتی كه شما را از زمین مصر بیرون آوردم، آن را به شما خورانیدم.»
- خروج ۱۶:۳۳حدود ۱۴۹۱ پ.م.
پس موسی به هارون گفت: «ظرفی بگیر، و عومری پر از منّ در آن بنه و آن را به حضور خداوند بگذار، تا در نسلهای شما نگاه داشتهشود.»
- خروج ۱۶:۳۴حدود ۱۴۹۱ پ.م.
چنانكه خداوند به موسی امر فرموده بود، همچنان هارون آن را پیش (تابوت) شهادت گذاشت تا نگاه داشته شود.
- خروج ۱۶:۳۵حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و بنیاسرائیل مدت چهل سال منّ را میخوردند، تا به زمین آباد رسیدند، یعنی تا به سرحد زمین كنعان داخل شدند، خوراك ایشان منّ بود.
- خروج ۱۶:۳۶حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و اما عومر، ده یك ایفه است.
- خروج ۱۷:۱حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و تمامی جماعت بنیاسرائیل به حكم خداوند طی منازل كرده، از صحرای سین كوچ كردند، و در رفیدیم اردو زدند، و آب نوشیدن برای قوم نبود.
- خروج ۱۷:۲حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و قوم با موسی منازعه كرده، گفتند: «ما را آب بدهید تا بنوشیم.» موسی بدیشان گفت: «چرا با من منازعه میكنید، و چرا خداوند را امتحان مینمایید؟»
- خروج ۱۷:۳حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و در آنجا قوم تشنۀ آب بودند، و قوم بر موسی شكایت كرده، گفتند: «چرا ما را از مصر بیرون آوردی، تا ما و فرزندان و مواشی ما را به تشنگی بكشی؟»
- خروج ۱۷:۴حدود ۱۴۹۱ پ.م.
آنگاه موسی نزد خداوند استغاثه نموده، گفت: «با این قوم چه كنم؟ نزدیك است مرا سنگسار كنند.»
- خروج ۱۷:۵حدود ۱۴۹۱ پ.م.
خداوند به موسی گفت: «پیش روی قوم برو، و بعضی از مشایخ اسرائیل را با خود بردار، و عصای خود را كه بدان نهر را زدی به دست خود گرفته، برو.
- خروج ۱۷:۶حدود ۱۴۹۱ پ.م.
همانا من در آنجا پیش روی تو بر آن صخرهای كه در حوریب است، میایستم، و صخره را خواهی زد تا آب از آن بیرون آید، و قوم بنوشند.» پس موسی به حضور مشایخ اسرائیل چنین كرد.
- خروج ۱۷:۷حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و آن موضع را مَسَّه و مَریبه نامید، به سبب منازعۀبنیاسرائیل، و امتحان كردن ایشان خداوند را، زیرا گفته بودند: «آیا خداوند در میان ما هست یا نه؟»
- خروج ۱۷:۸حدود ۱۴۹۱ پ.م.
پس عمالیق آمده، در رفیدیم با اسرائیل جنگ كردند.
- خروج ۱۷:۹حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و موسی به یوشع گفت: «مردان برای ما برگزین و بیرون رفته، با عمالیق مقاتله نما، و بامدادان من عصای خدا را به دست گرفته، بر قلۀ كوه خواهم ایستاد.»
- خروج ۱۷:۱۰حدود ۱۴۹۱ پ.م.
پس یوشع بطوری كه موسی او را امر فرموده بود كرد، تا با عمالیق محاربه كند. و موسی و هارون و حور بر قلۀ كوه برآمدند.
- خروج ۱۷:۱۱حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و واقع شد كه چون موسی دست خود را برمیافراشت، اسرائیل غلبه مییافتند و چون دست خود را فرو میگذاشت، عمالیق چیره میشدند.
- خروج ۱۷:۱۲حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و دستهای موسی سنگین شد. پس ایشان سنگی گرفته، زیرش نهادند كه بر آن بنشیند. و هارون و حور، یكی از این طرف و دیگری از آن طرف، دستهای او را بر میداشتند، و دستهایش تا غروب آفتاب برقرار ماند.
- خروج ۱۷:۱۳حدود ۱۴۹۱ پ.م.
و یوشع، عمالیق و قوم او را به دم شمشیر منهزم ساخت.
- خروج ۱۷:۱۴حدود ۱۴۹۱ پ.م.
پس خداوند به موسی گفت: «این را برای یادگاری در كتاب بنویس، و به سمع یوشع برسان كه هرآینه ذكر عمالیق را از زیر آسمان محو خواهم ساخت.»