آیات کتاب مقدس دربارهٔ Psalms

شاخهای خود را بهبلندی میفرازید. و با گردنکشی سخنان تکبرآمیز مگویید.

زیرا نه از مشرق و نه از مغرب، و نه از جنوب سرافرازی می‌آید.

لیکن خدا، داور است. این را به زیر می‌اندازد و آن را سرافراز می‌نماید.

زیرا در دست خداوند کاسهای است و بادهٔ آن پرجوش. از شراب ممزوج پر است که از آن می‌ریزد. و امّا دُرده‌ایش را جمیع شریران جهان افشرده، خواهند نوشید.

و امّا من، تا به ابد ذکر خواهم کرد و برای خدای یعقوب ترنم خواهم نمود.

جمیع شاخهای شریران را خواهم برید و امّا شاخهای صالحین برافراشته خواهد شد.

{برای سالار مغنیان برذوات اوتار. مزمور و سرود آساف} خدا در یهودا معروف است و نام او در اسرائیل عظیم!

خیمهٔٔ او است در شالیم و مسکن او در صهیون.

در آنجا، برقهای کمان را شکست. سپر و شمشیر و جنگ را، سِلاه.

تو جلیل هستی و مجید، زیاده از کوه‌های یغما!

قوی دلان تاراج شده‌اند و خواب ایشان را درربود و همهٔٔ مردان زورآور دست خود را نیافتند.

از توبیخ تو ای خدای یعقوب، بر ارابه‌ها و اسبان خوابی گران مستولی گردید.

تو مهیب هستی، تو! و در حین غضبت، کیست که به حضور تو ایستد؟

از آسمان داوری را شنوانیدی. پس جهان بترسید و ساکت گردید.

چون خدا برای داوری قیام فرماید تا همهٔٔ مساکینِ جهان را خلاصی بخشد، سِلاه،

آنگاه خشم انسان تو را حمد خواهد گفت، و باقی خشم را بر کمر خود خواهی بست.

نذر کنید و وفا نمایید برای یهوه خدای خود. همه که گرداگرد او هستند، هدیه بگذرانند نزد او که مَهیب است.

روح رؤسا را منقطع خواهد ساخت و برای پادشاهان جهان مهیب می‌باشد.

{مزمور آساف} ای خدا، امّت‌ها به میراث تو داخل شده، هیکل قدس تو را بیعصمت ساختند. اورشلیم را خرابه‌ها نمودند.

لاشهای بندگانت را به مرغان هوا برای خوراک دادند و گوشت مقدّسانت را به وحوش صحرا.

خون ایشان را گرداگرد اورشلیم مثل آب ریختند و کسی نبود که ایشان را دفن کند.

نزد همسایگان خود عار گردیده‌ایم و نزد مجاوران خویش استهزا و سُخریّه شده‌ایم.

تا کی ای خداوند تا به ابد خشمناک خواهی بود؟ آیا غیرت تو مثل آتش افروخته خواهد شد تا ابدالآباد؟

قهر خود را بر امّت‌هایی که تو را نمی‌شناسند بریز و بر ممالکی که نام تو را نمی‌خوانند!

زیرا که یعقوب را خورده، و مسکن او را خراب کرده‌اند.