TRV
- English
- King James KJV
- Complete Jewish CJB
- World English WEBM
- Berean Standard BSB
- American Standard ASV
- Geneva GNV
- Young's Literal YLT
- Douay-Rheims DRC
- International
- Shqip ALB
- العربية SVD
- বাংলা BN-IRV
- မြန်မာ Judson
- 简体文 CUV-S
- 繁體中文 CUV-T
- Čeština BKR
- Nederlands STVE
- Français LSG
- Deutsch SCH
- Ελληνικά Vamvas
- ગુજરાતી GU-IRV
- Hausa HCB
- עברית Hebrew
- हिन्दी HCV
- Magyar KAROLI
- Bahasa Indonesia INDO-TB
- Italiano Diodati
- 日本語 Kougo
- 한국어 Korean
- മലയാളം MAL
- मराठी MRCV
- Norsk DNB
- فارسی OPV
- Polski BG
- Português Almeida
- Română Cornilescu
- Русский Synodal
- Español RVG
- Kiswahili Neno
- Svenska SV1917
- Tagalog TAG-ADB
- தமிழ் TCV
- తెలుగు TSA
- ภาษาไทย THAI-KJV
- Українська Ohienko
- Tiếng Việt CADMAN
- Yorùbá YCB
circa 2100–1900 BC
Abraham: The Covenant
God calls Abram from Ur, establishes an everlasting covenant, and promises a son through whom all nations will be blessed.
آیات این دوره
- پیدایش ۱۷:۲۷حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و همۀ مردان خانهاش، خواه خانهزاد، خواه زرخرید از اولاد اجنبی، با وی مختون شدند.
- پیدایش ۱۸:۱حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و خداوند در بلوطستان ممری، بر وی ظاهر شد، و او در گرمای روز به در خیمه نشسته بود.
- پیدایش ۱۸:۲حدود ۱۸۹۷ پ.م.
ناگاه چشمان خود را بلند كرده، دید كه اینك سه مرد در مقابل او ایستادهاند. و چون ایشان را دید، از در خیمه به استقبال ایشان شتافت، و رو بر زمین نهاد
- پیدایش ۱۸:۳حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و گفت: «ای مولا، اكنون اگر منظور نظر تو شدم، از نزد بندۀ خود مگذر.
- پیدایش ۱۸:۴حدود ۱۸۹۷ پ.م.
اندك آبی بیاورند تا پای خود را شسته، در زیر درخت بیارامید،
- پیدایش ۱۸:۵حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و لقمۀ نانی بیاورم تا دلهای خود را تقویت دهید و پس از آن روانه شوید، زیرا برای همین، شما را بر بندۀ خود گذر افتاده است.» گفتند: «آنچه گفتی بكن.»
- پیدایش ۱۸:۶حدود ۱۸۹۷ پ.م.
پس ابراهیم به خیمه، نزد ساره شتافت و گفت: «سه كیل از آرد مَیدَه بزودی حاضر كن و آن را خمیر كرده، گِردهها بساز.»
- پیدایش ۱۸:۷حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و ابراهیم به سوی رمه شتافت و گوسالۀ نازكِ خوب گرفته، به غلام خود داد تا بزودی آن را طبخ نماید.
- پیدایش ۱۸:۸حدود ۱۸۹۷ پ.م.
پس كره و شیر و گوسالهای را كه ساخته بود، گرفته، پیش روی ایشان گذاشت، و خود در مقابل ایشان زیر درخت ایستاد تا خوردند.
- پیدایش ۱۸:۹حدود ۱۸۹۷ پ.م.
به وی گفتند: «زوجهات ساره كجاست؟» گفت: «اینك در خیمه است.»
- پیدایش ۱۸:۱۰حدود ۱۸۹۷ پ.م.
گفت: «البته موافق زمان حیات، نزد تو خواهم برگشت، و زوجهات ساره را پسری خواهد شد.» و ساره به در خیمهای كه در عقب او بود، شنید.
- پیدایش ۱۸:۱۱حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و ابراهیم و ساره پیر و سالخورده بودند، و عادت زنان از ساره منقطع شده بود.
- پیدایش ۱۸:۱۲حدود ۱۸۹۷ پ.م.
پس ساره در دل خود بخندید و گفت: «آیا بعد از فرسودگیام مرا شادی خواهد بود، و آقایم نیز پیر شده است؟»
- پیدایش ۱۸:۱۳حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و خداوند به ابراهیم گفت: «ساره برای چه خندید و گفت: آیا فیالحقیقه خواهم زایید و حال آنكه پیر هستم؟
- پیدایش ۱۸:۱۴حدود ۱۸۹۷ پ.م.
مگر هیچ امری نزد خداوند مشكل است؟ در وقت موعود، موافق زمان حیات، نزد تو خواهم برگشت و ساره را پسری خواهد شد.»
- پیدایش ۱۸:۱۵حدود ۱۸۹۷ پ.م.
آنگاه ساره انكار كرده، گفت: »نخندیدم»، چونكه ترسید. گفت: «نی، بلكه خندیدی«.
- پیدایش ۱۸:۱۶حدود ۱۸۹۷ پ.م.
پس، آن مردان از آنجا برخاسته، متوجه سُدُوم شدند، و ابراهیم ایشان را مشایعت نمود.
- پیدایش ۱۸:۱۷حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و خداوند گفت: «آیا آنچه من میكنم، از ابراهیم مخفی دارم؟
- پیدایش ۱۸:۱۸حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و حال آنكه از ابراهیم هر آینه امتی بزرگ و زورآور پدید خواهد آمد، و جمیع امتهای جهان از او بركت خواهند یافت.
- پیدایش ۱۸:۱۹حدود ۱۸۹۷ پ.م.
زیرا او را میشناسم كه فرزندان و اهل خانۀ خود را بعد از خود امر خواهد فرمود تا طریق خداوند را حفظ نمایند، و عدالت و انصاف را بجا آورند، تا خداوند آنچه به ابراهیم گفته است، به وی برساند.»
- پیدایش ۱۸:۲۰حدود ۱۸۹۷ پ.م.
پس خداوند گفت: «چونكه فریاد سُدوم و عَموره زیاد شده است، و خطایای ایشان بسیار گران،
- پیدایش ۱۸:۲۱حدود ۱۸۹۷ پ.م.
اكنون نازل میشوم تا ببینم موافق این فریادی كه به من رسیده، بالتّمام كردهاند. والاّ خواهم دانست.»
- پیدایش ۱۸:۲۲حدود ۱۸۹۷ پ.م.
آنگاه آن مردان از آنجا بسوی سدوم متوجه شده، برفتند. و ابراهیم در حضور خداوند هنوز ایستاده بود.
- پیدایش ۱۸:۲۳حدود ۱۸۹۷ پ.م.
و ابراهیم نزدیك آمده، گفت: «آیا عادل را با شریر هلاك خواهی كرد؟
- پیدایش ۱۸:۲۴حدود ۱۸۹۷ پ.م.
شاید در شهر پنجاه عادل باشند، آیا آن را هلاك خواهی كرد و آن مكان را بخاطر آن پنجاه عادل كه در آن باشند، نجات نخواهی داد؟