God

E mbulon pamjen e fronit të tij, duke shtrirë mbi të retë e tij.

Kollonat e qiellit dridhen dhe habiten nga kërcënimi i tij.

Me forcën e tij qetëson detin, me zgjuarsinë tij ka rrëzuar Rahabin.

Me Frymën e tij ka zbukuruar qiejt, dora e tij ka shpuar tejpërtej gjarpërin dredharak.

Ja, këto janë vetëm thekët e veprave të tij. Ç'murmurimë të lehtë të tij arrijmë të dëgjojmë! Por vallë kush do të arrijë të kuptojë gjëmimin e fuqisë së tij?

"Ashtu si rron Perëndia që më ka hequr të drejtën time dhe i Plotfuqishmi që më ka hidhëruar shpirtin,

deri sa të ketë një frymë jete tek unë dhe të jetë fryma e Perëndisë në flegrat e hundës sime,

Nuk do të pranoj që ju keni të drejtë; deri në regëtimat e fundit nuk do të heq dorë nga ndershmëria ime.

Çfarë shprese mund të ketë në fakt i pabesi, edhe sikur të arrijë të sigurojë fitime, kur Perëndia i heq jetën?

A do ta dëgjojë Perëndia britmën e tij, kur mbi të do të bjerë fatkeqësia?

A do t'i vërë kënaqësitë e tij vallë tek i Plotfuqishmi dhe do të kërkojë ndihmën e Perëndisë në çdo kohë?

Do t'ju jap mësime mbi fuqinë e Perëndisë, nuk do t'ju fsheh qëllimet e të Plotfuqishmit.

Ky është fati që Perëndia i rezervon njeriut të keq, trashëgimia që njerëzit që përdorin dhunën marrin nga i Plotfuqishmi.

Ajo sulet kundër tij pa mëshirë, ndërsa ai kërkon në mënyrë të dëshpëruar të shpëtojë nga ajo dorë,

Njeriu vë dorë mbi strallin dhe i rrëzon malet nga rrënjët.

Hap galeri ndër shkëmbinj dhe syri i tij sheh gjithçka që është e çmuar.

Zë rrjedhat ujore që të mos rrjedhin, dhe nxjerr në dritë gjërat e fshehura.

Vetëm Perëndia njeh rrugën e saj, vetëm ai e di ku ndodhet,

sepse ai vë re skajet e tokës dhe sheh tërë ato që ndodhen nën qiejt.

Kur caktoi peshën e erës dhe u caktoi ujërave një masë,

kur bëri një ligj për shiun dhe një rrugë për vetëtimën e bubullimave,

atëherë pa dhe e tregoi, e vendosi dhe madje e hetoi,

dhe i tha njeriut: "Ja, të kesh frikë nga Zoti, kjo është dituri, dhe t'i largohesh së keqes është zgjuarsi"".

"Ah, sikur të isha si në muajt e së kaluarës, si në ditët kur Perëndia më mbronte,

kur llamba e tij shkëlqente mbi kokën time dhe me dritën e saj ecja në mes të errësirës;