The Reign of David

I stało się potem, że była znowu wojna w Gob z Filistynami, i zabił Sobochaj Husatycki Safa, który był z synów tegoż olbrzyma.

Była też jeszcze inna wojna w Gob z Filistynami, kędy zabił Elhana, syna Jaara Oregim, Betlehemczyk, brata Golijatowego z Giet, którego drzewce u włóczni było jako nawój tkacki.

Nadto jeszcze była wojna w Giet, kędy był mąż wielkiego wzrostu, mając po sześć palców u rąk swoich, i po sześć palców u nóg swoich, wszystkich dwadzieścia i cztery; a ten też był synem tegoż olbrzyma.

Ten gdy urągał Izraelowi, zabił go Jonatan, syn Samaa, brata Dawidowego.

Ci czterej byli synowie jednego olbrzyma z Giet, a ci polegli od ręki Dawidowej, i od ręki sług jego.

I mówił Dawid Panu słowa tej pieśni w on dzień, gdy go wybawił Pan z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego i z ręki Saulowej.

I rzekł: Pan opoka moja i twierdza moja, i wybawiciel mój ze mną.

Bóg, skała moja, w nim będę ufał, tarcz moja, róg zbawienia mego, podwyższenie moje, i ucieczka moja, zbawiciel mój, który mię od gwałtu wybawia.

Wzywałem Pana chwały godnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony.

Albowiem ogarnęły mię były boleści śmierci, potoki niezbożnych przestraszyły mię.

Boleści grobu ogarnęły mię, zachwyciły mię sidła śmierci.

W utrapieniu mojem wzywałem Pana, a do Boga mego wołałem, i wysłuchał z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przyszło do uszów jego.

Tedy się wzruszyła, a zadrżała ziemia, a fundamenty nieba zatrząsnęły, i wzruszyły się dla gniewu jego.

Wystąpił dym z nózdrz jego, a ogień z ust jego pożerający; węgle rozpaliły się od niego.

Nakłonił niebios i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego.

I jeździł na Cherubinach, i latał, i widzian jest na skrzydłach wiatrowych.

Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.

Od jasności oblicza jego rozpaliły się węgle ogniste.

Zagrzmiał Pan z nieba, a najwyższy wydał głos swój.

Wypuścił i strzały, a rozproszył je, i błyskawicą potarł je.

I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.

Posławszy z wysokości, przyjął mię, wyrwał mię z wód wielkich.

Wybawił mię od nieprzyjaciela mego potężnego, od tych, którzy mię mieli w nienawiści, choć byli mocniejszymi nad mię.

Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją.

I wywiódł mię na przestrzeństwo; wybawił mię; bo mię sobie upodobał.