God

Bo mi uczynił wielkie rzeczy ten, który mocny jest, i święte imię jego;

I którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją.

Łaknące napełnił dobremi rzeczami, a bogacze rozpuścił próżne.

Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje.

Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.

A zarazem otworzyły się usta jego, i język jego, i mówił, wielbiąc Boga.

Tedy wszyscy, którzy o tem słyszeli, składali to do serca swego, mówiąc: Cóż to wżdy za dziecię będzie? I była z nim ręka Pańska.

Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraelski, iż nawiedził i sprawił odkupienie ludowi swojemu;

Tak jako mówił przez usta świętych proroków swoich, którzy byli od wieku:

Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte,

Iżbyśmy mu bez bojaźni, z ręki nieprzyjaciół naszych będąc wybawieni, służyli;

A ty dzieciątko! Prorokiem Najwyższego nazwane będziesz; bo pójdziesz wprzód przed obliczem Pańskiem, abyś gotował drogi jego,

A iżbyś dał znajomość zbawienia ludowi jego przez odpuszczenie grzechów ich.

Przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego, w których nawiedził nas Wschód z wysokości.

A oto Anioł Pański stanął podle nich, a chwała Pańska zewsząd oświeciła je, i bali się bojaźnią wielką.

A zaraz z onym Aniołem przybyło mnóstwo wojsk niebieskich, chwalących Boga i mówiących:

Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach dobre upodobanie.

I stało się, gdy odeszli Aniołowie od nich do nieba, że oniż pasterze rzekli jedni do drugich: Pójdźmyż aż do Betlehemu, a oglądajmy tę rzecz, która się stała, którą nam Pan oznajmił.

I wrócili się pasterze, wielbiąc i chwaląc Boga ze wszystkiego, co słyszeli i widzieli, tak jako im było powiedziano.

(Tak jako napisano w zakonie Pańskim: że wszelki mężczyzna, otwierający żywot, świętym Panu nazwany będzie.)

A żeby oddali ofiarę według tego, co powiedziano w zakonie Pańskim, parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt.

I obwieszczony był od Boga przez Ducha Świętego, że nie miał oglądać śmierci, ażby pierwej oglądał Chrystusa Pańskiego.

Tedy on wziąwszy go na ręce swoje, chwalił Boga i mówił:

Gdyż oczy moje oglądały zbawienie twoje,

Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego.