آیات کتاب مقدس دربارهٔ Praise

دهان من تسبیح خداوند را خواهد گفت و همهٔ بشر نام قدّوس او را متبارک بخوانند تا ابدالآباد.

هلّلویاه! ای جان من خداوند را تسبیح بخوان!

تا زنده هستم، خداوند را حمد خواهم گفت. مادامی که وجود دارم، خدای خود را خواهم سرایید.

بر رؤسا توکّل مکنید و نه بر ابن آدم که نزد او اعانتی نیست.

روح او بیرون می‌رود و او به خاک خود برمی‌گردد و در همان روز فکرهایش نابود می‌شود.

خوشابحال آنکه خدای یعقوب مددکاراوست، که امید او بر یهوّه خدای وی می‌باشد،

که آسمان و زمین را آفرید و دریا و آنچه را که در آنهاست؛ که راستی را نگاه دارد تا ابدالآباد؛

که مظلومان را دادرسی می‌کند؛ و گرسنگان را نان می‌بخشد. خداوند اسیران را آزاد می‌سازد.

خداوند چشمان کوران را باز می‌کند. خداوند خم شدگان را برمیافرازد. خداوند عادلان را دوست می‌دارد.

خداوند غریبان را محافظت می‌کند و یتیمان و بیوه زنان را پایدار می‌نماید. لیکن طریق شریران را کج می‌سازد.

خداوند سلطنت خواهد کرد تا ابدالآباد و خدای تو ای صهیون، نسلاً بعد نسل. هلّلویاه!

هلّلویاه، زیرا خدای ما را سراییدننیکو است و دلپسند، و تسبیح خواندن شایسته است!

خداوند اورشلیم را بنا می‌کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.

شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحتهای ایشان را می‌بندد.

عدد ستارگان را می‌شمارد و جمیع آنها را به نام می‌خواند.

خداوند ما بزرگ است و قوّت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.

خداوند مسکینان را برمیافرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.

خداوند را با تشکّر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.

که آسمانها را با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیّا می‌نماید و گیاه را بر کوه‌ها می‌رویاند.

که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچّه‌های غراب را که او را می‌خوانند.

در قوّت اسب رغبت ندارد، و از ساقهای انسان راضی نمی‌باشد.

رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانیکه به رحمت وی امیدوارند.

ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.

زیرا که پشت بندهٔ‌ای دروازه‌هایت را مستحکم کرده و فرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.

که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را از مغز گندم سیر می‌گرداند.