آیات کتاب مقدس دربارهٔ Obedience

در ستون ابر بدیشان سخن گفت. شهادات او و فریضهای را که بدیشان داد نگاه داشتند.

لیکن رحمت خداوند بر ترسندگانش از ازل تا ابدالآباد است و عدالت او بر فرزندانِ فرزندان.

بر آنانی که عهد او را حفظ می‌کنند و فرایض او را یاد می‌دارند تا آنها را به جا آورند.

خداوند را متبارک خوانید، ای فرشتگان او که در قوّت زورآورید و کلام او را به جا می‌آورید و آواز کلام او را گوش می‌گیرید!

ای جمیع لشکرهای او خداوند را متبارک خوانید! و ای خادمان او که ارادهٔ او را بجا می‌آورید!

ترس خداوند ابتدای حکمت است. همهٔ عاملین آنها را خردمندی نیکو است. حمد او پایدار است تا ابدالآباد.

هللویاه! خوشابحال کسی که از خداوند می‌ترسد و در وصایای او بسیار رغبت دارد.

خوشا به حال آنانی که شهادات او را حفظ می‌کنند و به تمامیِ دل او را می‌طلبند.

تو وصایای خود را امر فرموده‌ای تا آنها را تماماً نگاه داریم.

کاش که راه‌های من مستحکم شود تا فرایض تو را حفظ کنم.

آنگاه خجل نخواهم شد چون تمام اوامر تو را در مدّ نظر خود دارم.

فرایض تو را نگاه می‌دارم. مرا بالکلّیه ترک منما.

به تمامیِ دل تو را طلبیدم. مگذار که از اوامر تو گمراه شوم.

چنانکه در هر قسم توانگری، در وصایای تو تفکّر می‌کنم و به طریق‌های تو نگران خواهم بود.

از فرایض تو لذّت می‌برم، پس کلام تو را فراموش نخواهم کرد.

ننگ و رسوایی را از من بگردان، زیرا که شهادات تو را حفظ کرده‌ام.

طریق راستی را اختیار کردم و داوریهای تو را پیش خود گذاشتم.

به شهادات تو چسبیدم. ای خداوند مرا خجل مساز.

{ه} ای خداوند طریق فرایض خود را به من بیاموز. پس آنها را تا به آخر نگاه خواهم داشت.

و شریعت تو را دائماً نگاه خواهم داشت تا ابدالآباد،

و به آزادی راه خواهم رفت زیرا که وصایای تو را طلبیده‌ام.

ای خداوند نام تو را در شب به یاد آوردم و شریعت تو را نگاه داشتم.

این بهره من گردید، زیرا که وصایای تو را نگاه داشتم.

در راه‌های خود تفکّر کردم و پایهای خود را به شهادات تو مایل ساختم.

شتابیدم و درنگ نکردم تا اوامر تو را نگاه دارم.