Wersety biblijne o Temptation

Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.

Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.

Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.

Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.

Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.

I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.

Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.

I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.

Aby wołała na idących drogą, którzy prosto idą ścieszkami swemi, mówiąc:

Ktokolwiek jest prostakiem, wstąp sam; a do głupiego mówi:

Wody kradzione słodsze są, a chleb pokątny smaczniejszy.

Zacniejszy jest nad bliźniego swego sprawiedliwy; ale droga niezbożnych zawodzi ich.

Nauka mądrego jest źródłem żywota ku ochronieniu się sideł śmierci.

Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.

Mąż okrutny przewabia bliźniego swego, i wprowadza go na drogę niedobrą.

Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych.

Kto zawodzi uprzejmych na drogę złą, w dół swój sam wpadnie; ale uprzejmi odziedziczą rzeczy dobre.

Mąż wierny przyczyni błogosławieństwa; ale kto się prędko chce zbogacić, nie bywa bez winy.

Abym snać nasyconym będąc nie zaprzał się ciebie, i nie rzekł: Któż jest Pan? Albo zubożawszy żebym nie kradł, i nie brał nadaremno imienia Boga mego.

I znalazłem rzecz gorzciejszą nad śmierć, to jest, taką niewiastę, której serce jest jako sieci i sidło, a ręce jej jako pęta. Kto się Bogu podoba, wolny będzie od niej; ale grzesznik będzie od niej pojmany.

Ten, który chodzi w sprawiedliwości, a mówi, co jest prawego; który się zyskiem niesprawiedliwym brzydzi; który otrząsa ręce swe, aby darów nie brał; który zatula uszy swe, aby nie słuchał o rozlaniu krwi, i zamruża oczy swoje, aby nie patrzał na złe:

Ten na wysokościach mieszkać będzie, zamki na skałach będą ucieczką jego; chleb jego dany mu będzie, wody jego nie ustaną.

Oślicaś dzika, przywykłaś na puszczy, która według żądzy duszy swej wiatr łapie, gdy się jej przyczyna da; któż ją odwróci? Wszyscy którzy jej szukają, nie strudzą się, i w miesiącu jej znajdą ją.

Rzekęlić: Zawściągnij nogi twojej, aby bosa nie była, i gardło twe od pragnienia, tedy mówisz: Już to próżno, nie uczynię; bom się rozmiłowała w cudzych, i za nimi pójdę.

Potem postawiłem przed synami domu Rechabitów czaszę pełną wina i kubki, i mówiłem do nich: Pijcie wino.