Ayoyin Littafi Mai Tsarki game da Harlot

“Ina da hadaya ta salama a gida; yau zan cika alkawarina.

Saboda haka na fito don in sadu da kai; na neme ka na kuma same ka!

Na lulluɓe gadona da lili masu launi dabam-dabam daga Masar.

Na yayyafa turare a gadona da mur, aloyes da kuma kirfa.

Zo, mu sha zurfin ƙauna har safe; bari mu ji wa ranmu daɗi da ƙauna!

Mijina ba ya gida; ya yi tafiya mai nisa.

Ya ɗauki jakarsa cike da kuɗi ba zai kuwa dawo gida ba sai tsakiyar wata.”

Da kalmomin rarrashi ta sa ya kauce; ta ɗauki hankalinsa da sulɓin maganarta.

Nan take, ya bi ta kamar saniyar da za a kai mayanka, kamar wawa zuwa wurin da za a ba shi horo

sai da kibiya ta soki hantarsa, kamar tsuntsun da ya ruga cikin tarko, ba tare da sani zai zama sanadin ransa ba.

Yanzu fa, ’ya’yana, ku saurare ni; ku kasa kunne ga abin da nake faɗa.

Kada ku bar zuciyarku ta juya zuwa hanyoyinta ko ku kauce zuwa hanyoyinta.

Ta zama sanadin fāɗuwar yawanci; kisan da ta yi ba ta ƙidayuwa.

Gidanta babbar hanya ce zuwa kabari mai yin jagora zuwa ɗakunan lahira.

Wawancin mace a bayyane yake; ba ta da ɗa’a kuma ba ta da sani.

Takan zauna a ƙofar gidanta, a wurin zama a wurin mafi tsayi na birni,

tana kira ga masu wucewa, waɗanda suke tafiya kai tsaye a hanyarsu.

“Bari dukan waɗanda suke marasa azanci su zo cikin nan!” Tana ce wa marasa hankali.

“Ruwan da aka sata ya fi daɗi; abincin da aka ci a ɓoye ya fi daɗi!”

Amma ba su san cewa matattu suna a can ba, cewa baƙinta suna a can cikin zurfin kabari ba.

A wannan lokaci za a manta da Taya har shekaru saba’in, tsawon rayuwar sarki. Amma a ƙarshen waɗannan shekaru saba’in, zai zama wa Taya kamar yadda yake a waƙar karuwa cewa,

“Ɗauki garaya, ki ratsa birni, Ya ke karuwar da aka manta da ita; kaɗa garaya da kyau, ki rera waƙoƙi masu yawa, saboda a tuna da ke.”