Ayoyin Littafi Mai Tsarki game da Harlot

Saboda haka sai sarki ya aika wannan saƙo zuwa ga Rahab, “Ki fito da mutanen da suka zo suka sauka a gidanki, gama sun zo su leƙi asirin ƙasar ne gaba ɗaya.”

Amma matar ta ɓoye mutanen nan biyu. Ta ce, “I, mutanen sun zo wurina, amma ban san daga ina suka zo ba,

da yamma kuwa, kafin a rufe ƙofar gari sai mutanen suka tafi. Ban san hanyar da suka bi ba, ku yi sauri ku bi su. Mai yiwuwa ku same su.”

(Amma ta kai su saman rufin ɗaki ta ɓoye su a ƙarƙashin karan rama da ta baza a rufin ɗaki.)

Gama leɓunan mazinaciya na ɗigan zuma, maganarta tana da sulɓi fiye da mai;

amma a ƙarshe tana da ɗaci kamar tafashiya, mai ci kamar takobi mai kaifi biyu.

Ƙafafunta na kaiwa ga mutuwa; sawunta na jagora kai tsaye zuwa kabari.

Ba ta wani tunanin rayuwa; hanyoyinta karkatacce ne, amma ba tă sani ba.

Yanzu fa, ’ya’yana, ku saurare ni; kada ku juye daga abin da nake faɗa.

Ku yi nesa da hanyarta, kana ku je kusa da ƙofar gidanta,

don kada ku ba da ƙarfi mafi kyau ga waɗansu da kuma shekarunku ga wani marar imani,

don kada baƙi su yi biki a kan dukiyarku wahalarku ta azurta gidan wani mutum dabam.

A ƙarshen rayuwarku za ku yi ta nishi, sa’ad da namanku da jikinku suka zagwanye.

Za ku ce, “Me ya sa na ƙi horo! Me ya sa zuciyata ta ƙi gyara!

Ban yi biyayya da malamaina ba ko in saurari masu koyar da ni.

Na zo gab da hallaka gaba ɗaya a tsakiyar dukan taron.”

Ku sha ruwa daga tankinku, ruwa mai gudu daga rijiyarku.

In maɓulɓulanku suka cika suna malala har waje, rafuffukan ruwanku a dandalin jama’a?

Bari su zama naka kaɗai, don kada ka raba da baƙi.

Bari maɓulɓulanka ya zama mai albarka, bari kuma ka yi farin ciki da matar ƙuruciyarka.

Ƙaunatacciyar mariri, barewa mai kyan gani, bari mamanta su ishe ka kullum, bari ƙaunarta ta ɗauke hankalinka kullum.

Ɗana, me ya sa za ka bari mazinaciya ta ɗauke maka hankali? Don me za ka rungume matar wani?

(Ba ta jin tsoro, ko kuma kunya, ƙafafunta ba sa zama a gida;

wani lokaci a titi, wani lokaci a dandali, tana yawo a kowace kusurwa.)

Sai ta kama shi ta rungume shi da duban soyayya a fuskarta ta ce,