Wersety biblijne o Harlot

Ofiary spokojne są u mnie; dzisiajm oddała śluby moje.

Przetożem wyszła przeciw tobie, abym pilnie szukała twarzy twojej, i znalazłam cię.

Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.

Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.

Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.

Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.

Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.

I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.

Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.

I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.

Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.

Niechaj się nie uchyla za drogami jej serce twoje, ani się tułaj po ścieszkach jej.

Albowiem wielu zraniwszy poraziła, i mocarze wszyscy pozabijani są od niej.

Dom jej jest jako drogi piekielne, wiodące do gmachów śmierci.

Niewiasta głupia świegotliwa jest, prostaczka, i nic nieumiejąca;

A siedzi u drzwi domu swego na stołku, na miejscach wysokich w mieście,

Aby wołała na idących drogą, którzy prosto idą ścieszkami swemi, mówiąc:

Ktokolwiek jest prostakiem, wstąp sam; a do głupiego mówi:

Wody kradzione słodsze są, a chleb pokątny smaczniejszy.

Ale prostak nie wie, że tam są umarli, a ci, których wezwała, są w głębokościach grobu.

I stanie się dnia onego, że w zapamiętaniu będzie Tyr przez siedmdziesiąt lat, przez wiek króla jednego. A po siedmdziesięciu latach Tyr znowu będzie miał piosnkę, jako piosnkę nierządnicy.

Weźmij lutnię, obchodź miasto, o nierządnico w zapomnienie podana! graj dobrze, długo śpiewaj, abyś na pamięć przyszła.