آیات کتاب مقدس دربارهٔ Instruction

و کلام راستی را از دهانم بالّکل مگیر زیرا که به داوریهای تو امیدوارم

و شریعت تو را دائماً نگاه خواهم داشت تا ابدالآباد،

و به آزادی راه خواهم رفت زیرا که وصایای تو را طلبیده‌ام.

و در شهادات تو به حضور پادشاهان سخن خواهم گفت و خجل نخواهم شد،

و از وصایای تو تلذّذ خواهم یافت که آنها را دوستمی‌دارم؛

و دستهای خود را به اوامر تو که دوست می‌دارم بر خواهم افراشت و در فرایض تو تفکّر خواهم نمود.

{ز} کلام خود را با بندهٔ خویش به یاد آور که مرا بر آن امیدوار گردانیدی.

این در مصیبتم تسلّی من است زیرا قول تو مرا زنده ساخت.

متکبّران مرا بسیار استهزا کردند، لیکن از شریعت تو رو نگردانیدم.

ای خداوند داوریهای تو را از قدیم به یاد آوردم و خویشتن را تسلّی دادم.

حدّت خشمْ مرا در گرفته است، به‌سبب شریرانی که شریعت تو را ترک کرده‌اند.

فرایض تو سرودهای من گردید، در خانهٔ غربت من.

ای خداوند نام تو را در شب به یاد آوردم و شریعت تو را نگاه داشتم.

این بهره من گردید، زیرا که وصایای تو را نگاه داشتم.

{ح} خداوند نصیب من است. گفتم که کلام تو را نگاه خواهم داشت.

رضامندیِ تو را به تمامیِ دل خود طلبیدم. به حسب کلام خود بر من رحم فرما.

در راه‌های خود تفکّر کردم و پایهای خود را به شهادات تو مایل ساختم.

شتابیدم و درنگ نکردم تا اوامر تو را نگاه دارم.

ریسمانهای شریران مرا احاطه کرد، لیکن شریعت تو را فراموش نکردم.

در نصف شب برخاستم تا تو را حمد گویم برای داوریهای عدالت تو.

من همهٔ ترسندگانت را رفیق هستم، و آنانی را که وصایای تو را نگاه می‌دارند.

ای خداوند زمین از رحمت تو پر است. فرایض خود را به من بیاموز.

{ط} با بندهٔ خود احسان نمودی، ای خداوند موافق کلام خویش.

خردمندیِ نیکو و معرفت را به من بیاموز زیرا که به اوامر تو ایمان آوردم.

قبل از آنکه مصیبت را ببینم من گمراه شدم لیکن الآن کلام تو را نگاه داشتم.