آیات کتاب مقدس دربارهٔ Instruction

و در سال‌ سوم‌ از سلطنت‌ خود، سروران‌ خویش‌ را یعنی‌ بِنْحایل‌ و عُوبَدْیا و زكریا و نَتَنْئِیل‌ و میكایا را فرستاد تا در شهرهای‌ یهودا تعلیم‌ دهند.

و با ایشان‌ بعضی‌ از لاویان‌ یعنی‌ شَمَعْیا و نَتَنْیا و زَبَدْیا و عَسائیل‌ و شَمیراموت‌ و یهُوناتان‌ و اَدُنیا و طوبیا و توب‌ اَدُنیا را كه‌ لاویان‌ بودند، فرستاد و با ایشان‌ اَلیشَمَع‌ و یهُورامِ كَهَنه‌ را.

پس‌ ایشان‌ در یهودا تعلیم‌ دادند و سفر تورات‌ خداوند را با خود داشتند، و در همۀ شهرهای‌ یهودا گردش‌ كرده‌، قوم‌ را تعلیم‌ می‌دادند.

دهان خود را به مَثَل باز خواهم کرد به چیزهایی که از بنای عالم مخفی بود، تنطق خواهم نمود،

که آنها را شنیده و دانسته‌ایم و پدران ما برای ما بیان کرده‌اند.

از فرزندان ایشان آنها را پنهان نخواهیم کرد. تسبیحات خداوند را برای نسل آینده بیان می‌کنیم و قوّت او و اعمال عجیبی را که او کرده است.

زیرا که شهادتی در یعقوب برپا داشت و شریعتی در اسرائیل قرار دادو پدران ما را امر فرمود که آنها را به فرزندان خود تعلیم دهند؛

تا نسل آینده آنها را بدانند و فرزندانی که می‌بایست مولود شوند تا ایشان برخیزند و آنها را به فرزندان خود بیان نمایند؛

و ایشان به خدا توکّل نمایند و اعمال خدا را فراموش نکنند، بلکه احکام او را نگاه دارند.

و مثل پدران خود نسلی گردنکش و فتنهانگیز نشوند، نسلی که دل خود را راست نساختند و روح ایشان بسوی خدا امین نبود.

کج روی نیز نمی‌کنند و به طریق‌های وی سلوک می‌نمایند.

تو وصایای خود را امر فرموده‌ای تا آنها را تماماً نگاه داریم.

کاش که راه‌های من مستحکم شود تا فرایض تو را حفظ کنم.

آنگاه خجل نخواهم شد چون تمام اوامر تو را در مدّ نظر خود دارم.

تو را به راستی دل حمد خواهم گفت چون داوریهای عدالت تو را آموخته شوم.

فرایض تو را نگاه می‌دارم. مرا بالکلّیه ترک منما.

{ب} به چه چیز مرد جوان راه خود را پاک می‌سازد؟ به نگاه داشتنش موافق کلام تو.

به تمامیِ دل تو را طلبیدم. مگذار که از اوامر تو گمراه شوم.

کلام تو را در دل خود مخفی داشتم که مبادا به تو گناه ورزم.

ای خداوند تو متبارک هستی فرایض خود را به من بیاموز.

به لبهای خود بیان کردم تمامیِ داوریهای دهان تو را.

در طریق شهادات تو شادمانم.

چنانکه در هر قسم توانگری، در وصایای تو تفکّر می‌کنم و به طریق‌های تو نگران خواهم بود.

از فرایض تو لذّت می‌برم، پس کلام تو را فراموش نخواهم کرد.

{ج} به بندهٔ خود احسان بنما تا زنده شوم و کلام تو را حفظ نمایم.