TRV
circa 800–400 BC
The Hebrew Prophets
God speaks through Isaiah, Jeremiah, and the minor prophets—calling Israel to repentance and foretelling the coming Messiah.
آیات این دوره
- ارمیا ۲:۱۵حدود ۶۲۹ پ.م.
شیران ژیان بر او غرّش نموده، آواز خود را بلند كردند و زمین او را ویران ساختند و شهرهایش سوخته و غیرمسكون گردیده است.
- ارمیا ۲:۱۶حدود ۶۲۹ پ.م.
و پسران نوف و تحفنیس فرق تو را شكستهاند.
- ارمیا ۲:۱۷حدود ۶۲۹ پ.م.
آیا این را بر خویشتن وارد نیاوردی چونكه یهوه خدای خود را حینی كه تو را رهبری مینمود ترك كردی؟
- ارمیا ۲:۱۸حدود ۶۲۹ پ.م.
و الا´ن تو را با راه مصر چه كار است تا آب شیحور را بنوشی؟ و تو را با راه آشور چه كار است تا آب فرات را بنوشی؟»
- ارمیا ۲:۱۹حدود ۶۲۹ پ.م.
خداوند یهوه صبایوت چنین میگوید: «شرارت تو، تو را تنبیه كرده و ارتداد تو، تو را توبیخ نموده است پس بدان و ببین كه این امر زشت و تلخ است كه یهوه خدای خود را ترك نمودی و ترس من در تو نیست.
- ارمیا ۲:۲۰حدود ۶۲۹ پ.م.
زیرا از زمان قدیم یوغ تو را شكستم و بندهای تو را گسیختم و گفتی بندگی نخواهم نمود زیرا بر هر تلّ بلند و زیر هر درخت سبز خوابیده، زنا كردی.
- ارمیا ۲:۲۱حدود ۶۲۹ پ.م.
و من تو را موِ اصیل و تخمِ تمامِ نیكو غرس نمودم پس چگونه نهال مو بیگانه برای من گردیدهای؟
- ارمیا ۲:۲۲حدود ۶۲۹ پ.م.
پس اگر چه خویشتن را با اشنان بشویی و صابون برایخود زیاده بكار بری، اما خداوند یهوه میگوید كه گناه تو پیش من رقم شده است.
- ارمیا ۲:۲۳حدود ۶۲۹ پ.م.
چگونه میگویی كه نجس نشدم و در عقب بعلیم نرفتم؟ طریق خویش را در وادی بنگر و به آنچه كردی اعتراف نما ای شتر تیزرو كه در راههای خود میدوی!
- ارمیا ۲:۲۴حدود ۶۲۹ پ.م.
مثل گورخر هستی كه به بیابان عادت داشته، در شهوت دل خود باد را بو میكشد. كیست كه از شهوتش او را برگرداند؟ آنانی كه او را میطلبند خسته نخواهند شد و او را در ماهش خواهند یافت.
- ارمیا ۲:۲۵حدود ۶۲۹ پ.م.
پای خود را از برهنگی و گلوی خویش را از تشنگی باز دار. اما گفتی نی امید نیست زیرا كه غریبان را دوست داشتم و از عقب ایشان خواهم رفت.
- ارمیا ۲:۲۶حدود ۶۲۹ پ.م.
مثل دزدی كه چون گرفتار شود خجل گردد. همچنین خاندان اسرائیل با پادشاهان و سروران و كاهنان و انبیای ایشان خجل خواهند شد.
- ارمیا ۲:۲۷حدود ۶۲۹ پ.م.
كه به چوب میگویند تو پدر من هستی و به سنگ كه تو مرا زاییدهای زیرا كه پشت به من دادند و نه رو. اما در زمان مصیبت خود میگویند: برخیز و ما را نجات ده.
- ارمیا ۲:۲۸حدود ۶۲۹ پ.م.
پس خدایان تو كه برای خود ساختی كجایند؟ ایشان در زمان مصیبتت برخیزند و تو را نجات دهند. زیرا كه ای یهودا خدایان تو به شماره شهرهای تو میباشند.»
- ارمیا ۲:۲۹حدود ۶۲۹ پ.م.
خداوند میگوید: «چرا با من مخاصمه مینمایید جمیع شما بر من عاصی شدهاید.
- ارمیا ۲:۳۰حدود ۶۲۹ پ.م.
پسران شما را عبث زدهام زیرا كه تأدیب را نمیپذیرند. شمشیر شما مثل شیر درنده انبیای شما را هلاك كرده است.
- ارمیا ۲:۳۱حدود ۶۲۹ پ.م.
ای شما كه اهل این عصر میباشید كلام خداوند را بفهمید! آیا من برای اسرائیل مثل بیابان یا زمین ظلمت غلیظ شدهام؟ پس قوم من چرا میگویند كه رؤسای خود شدهایم و بار دیگر نزد تو نخواهیم آمد.
- ارمیا ۲:۳۲حدود ۶۲۹ پ.م.
آیا دوشیزه زیور خود را یا عروس آرایش خود را فراموش كند؟ اما قوم من روزهای بیشمار مرا فراموش كردهاند.
- ارمیا ۲:۳۳حدود ۶۲۹ پ.م.
چگونه راه خود را مهیا میسازی تا محبت را بطلبی؟ بنابراین زنان بد را نیز به راههای خود تعلیم دادی.
- ارمیا ۲:۳۴حدود ۶۲۹ پ.م.
در دامنهای تو نیز خون جان فقیران بیگناه یافته شد. آنها را در نقب زدن نیافتم بلكه بر جمیع آنها.
- ارمیا ۲:۳۵حدود ۶۲۹ پ.م.
و میگویی: چونكه بیگناه هستم، غضب او از من برگردانیده خواهد شد. اینك به سبب گفتنت كه گناه نكردهام، بر تو داوری خواهم نمود.
- ارمیا ۲:۳۶حدود ۶۲۹ پ.م.
چرا اینقدر میشتابی تا راه خود را تبدیل نمایی؟ چنانكه از آشور خجل شدی همچنین از مصر نیز خجل خواهی شد.
- ارمیا ۲:۳۷حدود ۶۲۹ پ.م.
از این نیز دستهای خود را بر سرت نهاده، بیرون خواهی آمد. چونكه خداوند اعتماد تو را خوار شمرده است پس از ایشان كامیاب نخواهی شد.»
و میگوید: «اگر مرد، زن خود را طلاق دهد و او از وی جدا شده، زن مرد دیگری بشود آیا بار دیگر به آن زن رجوع خواهد نمود؟ مگر آن زمین بسیار ملوّث نخواهد شد؟ لیكن خداوند میگوید: تو با یاران بسیار زنا كردی اما نزد من رجوع نما.
چشمان خود را به بلندیها برافراز و ببین كه كدام جا است كه در آن با تو همخواب نشدهاند. برای ایشان بسر راهها مثل (زن) عرب در بیابان نشستی و زمین را به زنا و بدرفتاری خود ملوّث ساختی.