داوران ۸:۱۶-۳۵
۱۶
پس مشایخ شهر و شوك و خارهای صحرارا گرفته، اهل سُكُّوت را به آنها تأدیب نمود.
۱۷
و برج فَنُوعِیل را منهدم ساخته، مردان شهر را كشت.
۱۸
و به زَبَح و صَلْمُونَّع گفت: «چگونه مردمانی بودند كه در تابور كشتید.» گفتند: «ایشان مثل تو بودند؛ هر یكی شبیه شاهزادگان.»
۱۹
گفت: «ایشان برادرانم و پسران مادر من بودند؛ به خداوند حی قسم اگر ایشان را زنده نگاه می‌داشتید، شما را نمی‌كشتم.»
۲۰
و به نخست‌زادۀ خود، یتَر، گفت: «برخیز و ایشان را بكش.» لیكن آن جوان شمشیر خود را از ترس نكشید چونكه هنوز جوان بود.
۲۱
پس زَبَح و صَلْمُونَّع گفتند: «تو برخیز و ما را بكش زیرا شجاعت مرد مثل خود اوست.» پس جِدْعُون برخاسته، زَبَح و صَلْمُونَّع را بكشت و هلالهایی كه بر گردن شتران ایشان بود، گرفت.
۲۲
پس مردان اسرائیل به جِدْعُون گفتند: «بر ما سلطنت نما، هم پسر تو و پسر پسر تو نیز چونكه ما را از دست مدیان رهانیدی.»
۲۳
جِدْعُون در جواب ایشان گفت: «من بر شما سلطنت نخواهم كرد، و پسر من بر شما سلطنت نخواهد كرد، خداوند بر شما سلطنت خواهد نمود.»
۲۴
و جِدْعُون به ایشان گفت: «یك چیز از شما خواهش دارم كه هر یكی از شما گوشواره‌های غنیمت خود را به من بدهد.» زیرا كه گوشواره‌های طلا داشتند، چونكه اسمعیلیان بودند.
۲۵
در جواب گفتند: «البته می‌دهیم». پس ردایی پهن كرده، هر یكی گوشواره‌های غنیمت خود را در آن انداختند.
۲۶
و وزن گوشواره‌های طلایی كه طلبیده بود، هزار و هفتصد مثقال طلا بود، سوای‌آن هلالها و حلقه‌ها و جامه‌های ارغوانی كه بر ملوك مدیان بود، و سوای گردنبندهایی كه بر گردن شتران ایشان بود.
۲۷
و جِدْعُون از آنها ایفودی ساخت و آن را در شهر خود عُفْرَه برپا داشت، و تمامی اسرائیل به آنجا در عقب آن زنا كردند، و آن برای جِدْعُون و خاندان او دام شد.
۲۸
پس مدیان در حضور بنی‌اسرائیل مغلوب شدند و دیگر سر خود را بلند نكردند، و زمین در ایام جِدْعُون چهل سال آرامی یافت.
۲۹
و یرُبَّعْل بن‌یوآش رفته، در خانۀ خود ساكن شد.
۳۰
و جِدْعُون را هفتاد پسر بود كه از صلبش بیرون آمده بودند، زیرا زنان بسیار داشت.
۳۱
و كنیز او كه در شكیم بود او نیز برای وی پسری آورد، و او را اَبیمَلِك نام نهاد.
۳۲
و جِدْعُون بن‌یوآش پیر و سالخورده شده، مرد، و در قبر پدرش یوآش در عُفْرَه اَبیعَزَری دفن شد.
۳۳
و واقع شد بعد از وفات جِدْعُون كه بنی‌اسرائیل برگشته، در پیروی بعلها زنا كردند، و بعل بَرِیت را خدای خود ساختند.
۳۴
و بنی‌اسرائیل یهوه، خدای خود را كه ایشان را از دست جمیع دشمنان ایشان از هر طرف رهایی داده بود، به یاد نیاوردند.
۳۵
و با خاندان یرُبَّعْل جِدْعُون موافق همۀ احسانی كه با بنی‌اسرائیل نموده بود، نیكویی نكردند.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings