Wersety biblijne o Humility

Tedy wszedłszy król Dawid, usiadł przed obliczem Pańskiem, i rzekł: Cożem ja jest Panie Boże, i co za dom mój, żeś mię przywiódł aż dotąd?

Lecz i to mało było przed oblicznością twoją, Panie Boże; aleś też obietnicę uczynił o domie sługi twego na czas daleki, a to prawie obyczajem ludzkim, Panie Boże!

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?

Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.

Oto i miesiącby nie świecił i gwiazdyby nie były czyste w oczach jego:

Jakoż daleko mniej człowiek, który jest robakiem, a syn człowieczy, który jest czerwiem.

Izali masz ramię jako Bóg? a głosem zagrzmisz jako on?

Ozdóbże się teraz zacnością i dostojnością, a w chwałę i w ochędóstwo oblecz się.

Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.

Przedtem tylko ucho słyszało o tobie; ale teraz oko moje widzi cię.

Przetoż żałuję i pokutuję w prochu i w popiele.

Z ust niemowlątek i ssących ugruntowałeś moc twą dla nieprzyjaciół twoich, abyś wyniszczył nieprzyjaciela i tego, który się mści.

Gdy się przypatruję niebiosom twoim, dziełu palców twoich, miesiącowi i gwiazdom, któreś wystawił,

Pieśń stopni Dawidowa. Panie! nie wyniosło się serce moje, ani się wyniosły oczy moje, anim się kusił o rzeczy wielkie, albo wyższe nad to, niż mi należy.

Izalim nie położył i nie uspokoił duszy mojej, jako dziecię odstawione od matki swej? odstawionemu dziecięciu była podobna we mnie dusza moja.

Panie! cóż jest człowiek, że nań masz baczenie? a syn człowieczy, że go sobie poważasz?

Człowiek marności jest podobny; dni jego jako cień pomijający.

Nie udawaj się za zacnego przed królem, a na miejscu wielmożnych nie stawaj;

Bo lepiej jest, iż ci rzeką: Postąp sam: a niżeliby cię zniżyć miano przed księciem; co widują oczy twoje.

Zaistem jest głupszy nad innych, a rozumu człowieczego nie mam.

I nie nauczyłem się mądrości, a umiejętności świętych nie umiem.

Wiem, Panie! że nie jest w mocy człowieka droga jego, ani jest w mocy męża tego, który chodzi, aby sprawował postępki swe.

Karz mię, Panie! ale łaskawie, nie w gniewie swym, byś mię snać wniwecz nie obrócił.