Jesus

Aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.

Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, i jakoż jest synem jego?

A gdy słuchał wszystek lud, rzekł uczniom swoim:

A spojrzawszy ujrzał bogacze rzucające dary swoje do skarbnicy.

Ujrzał też i niektórą wdowę ubożuchną, wrzucającą tamże dwa drobne pieniążki.

I rzekł: Prawdziwieć wam powiadam, żeć ta uboga wdowa więcej niż ci wszyscy wrzuciła.

A gdy niektórzy mówili o kościele, iż był pięknym kamieniem i upominkami ozdobiony, rzekł:

I pytali go, mówiąc: Nauczycielu! kiedyż to będzie? a co za znak, gdy się to będzie miało dziać?

A on rzekł: Patrzcie, abyście nie byli zwiedzeni; boć wiele ich przyjdzie w imieniu mojem, mówiąc: Jam jest Chrystus, a czas się przybliżył; nie udawajcież się tedy za nimi.

Tedy im mówił: Powstanie naród przeciwko narodowi, i królestwo przeciwko królestwu;

Ale przed tem wszystkiem wrzucą na was ręce swoje, i będą was prześladować, podawając do bóżnic i do więzienia, wodząc przed króle i przed starosty dla imienia mego.

Albowiem ja wam dam usta i mądrość, której nie będą mogli odeprzeć, ani się sprzeciwić wszyscy przeciwnicy wasi.

Będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego.

A tedy ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i chwałą wielką.

I powiedział im podobieństwo: Spojrzyjcie na figowe drzewo i na wszystkie drzewa;

Zaprawdę powiadam wam, żeć nie przeminie ten wiek, ażby się to wszystko stało.

Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

Przetoż czujcie, modląc się na każdy czas, abyście byli godni ujść tego wszystkiego, co się dziać ma, i stanąć przed Synem człowieczym.

I nauczał we dnie w kościele; ale w nocy wychodząc, przebywał na górze, którą zowią oliwną.

A wszystek lud rano się schodził do niego, aby go słuchał w kościele.

I szukali przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie, jakoby go zabili; ale się bali ludu.

Ten tedy odszedłszy, zmówił się z przedniejszymi kapłanami, i z przełożonymi kościoła, jakoby go im wydał.

I obiecał, i szukał sposobnego czasu, aby go im wydał bez rozruchu.

I posłał Piotra i Jana, mówiąc: Poszedłszy nagotujcie nam baranka, abyśmy jedli.

Ale oni mu rzekli: Gdzież chcesz, abyśmy go nagotowali?